De aanvaller Sergio Camello gaf een uitgebreid interview aan het Britse medium The Guardian, waarin hij reflecteert op zijn persoonlijke ontwikkeling, de druk van het topsportvoetbal en de bijzondere identiteit van Rayo Vallecano. Zaterdag 10 oktober keert LaLiga terug in Vallecas en de Madrileense aanvaller kijkt ernaar uit.
Met zeven doelpunten in LaLiga stelt Camello dat zijn manier van omgaan met het dagelijks leven merkbaar is veranderd. "Ik dacht dat het veel moeilijker zou zijn om mijn mentaliteit te veranderen, maar ik merk dat ik mezelf kan zijn: vrij zijn, contact maken met de Sergio die ik Rayo kan bieden. Me bevrijd voelen, ervan genieten, en dat had ik al heel lang niet meer zo ervaren", verklaarde hij aan de Britse krant.
De voetballer uit San Blas vertelde dat hij voor die transformatie steun kreeg van zijn directe omgeving. Hij voerde lange gesprekken met vrienden en vooral met zijn tweelingbroer Gonzalo, die hem liet inzien dat hij niet meer van voetbal genoot zoals vroeger.
Camello herinnerde zich concrete situaties waarin de druk hem parten speelde. Op 18 mei 2019, na zijn eerste doelpunt in de Primera voor Atlético de Madrid, werden hij op straat door kinderen nagejaagd die zijn achternaam riepen. "Het was een schok", bekende hij.
Een andere moeilijke ervaring deed zich voor na zijn terugkeer van de Olympische Spelen in Parijs. In zijn stamcafé, omringd door mensen, kreeg hij een angstaanval en moest hij vertrekken. "Ik ben gewoon Sergio Camello, een normaal persoon van een bescheiden club. Ik kan me niet voorstellen hoe dat is voor iemand van het niveau van Lamine Yamal. Ik benijd hem niet", voegde hij eraan toe.
Over Rayo Vallecano zei de aanvaller dat de club een andere essentie heeft dan de rest van de competitie. "Rayo is het laatste team dat overgebleven is uit een ander voetbaltijdperk, dat is wat ik eraan waardeer". Hij noemde alledaagse details zoals parkeren in de straat tegenover het stadion of teamgenoten als Isi of Unai tegenkomen in de buurtkroegen.
Voor Camello heeft het woord "voetballer" een concrete betekenis: "Ik ben een gewone kerel die zijn droom en die van veel kinderen heeft waargemaakt. Net als een superheld die zijn masker opzet; ik kom hier, trek het shirt aan, ben zo competitief en professioneel als maar kan. Maar als ik wegga, trek ik het uit en vergeet ik alles".
Onlangs sloot de aanvaller zich aan bij de goede doelenorganisatie Acción por la Música om kinderen en jongeren te steunen in hun passie voor sport. De 24-jarige speler hoopt met zijn doelpunten nog lang vreugde te brengen aan de hele wijk.
Dit is een sport die je koos voordat het je werk werd, omdat het je het gelukkigst maakte. Het gaat erom weer contact te maken met dat kind.