Samuel L. Jackson en Eva Green in gecompliceerde misdaadthriller Just Play Dead

Martin Campbell regisseert een overgeproduceerde caper die versleten tropes herhaalt zonder de scherpte van klassieke genreklassiekers

Just Play Dead komt als een terugblik misdaadverhaal dat de golf van opzichtige criminele capers na Pulp Fiction weerspiegelt. Scenarioschrijver Dan Gordon bewerkt zijn eigen roman uit 2016, met in het middelpunt een rijke crimineel die samen met zijn vrouw zijn eigen dood ensceneren om een verzekeringsuitkering te claimen.

Plot kent meerdere lagen van bedrog op de Canarische Eilanden

Het verhaal volgt Jack Wolfe, gespeeld door Samuel L. Jackson, die zich verbergt op de Canarische Eilanden nadat een medewerker is betrapt met bewijs van illegale inkomsten. Zijn vrouw Nora, vertolkt door Eva Green, loopt een gedeeld juridisch risico omdat zij 51 procent van het vermogen bezit. Jack stelt voor om zijn moord in scène te zetten, iemand anders de schuld te geven en de 30 miljoen dollar uitkering te verdelen.

Nora heeft al twee potentiële zondebokken op het oog: een lokale politieagent genaamd Dani die voor haar is gevallen, en een surfer genaamd Chad die ze kan manipuleren. Jack benadert Chad later met een concurrerend plan waarbij Nora de schuld krijgt. Het complot raakt steeds ingewikkelder door chantage, wisselende allianties en tegenstrijdige motieven.

Jackson en Green leveren ongeïnspireerde prestaties

Samuel L. Jackson oogt ontspannen in de rol van de berekenende crimineel, met een paardenstaart die doet denken aan eerder werk. Toch mist zijn spel de scherpe energie die zijn bekendste misdaadfilms kenmerkte. Eva Green worstelt met de femme-fatale-rol en lijkt afstandelijk en misplaatst, ondanks de tropische setting en de verleidelijke achtergrond van haar personage.

Bijrollen en regie tillen het verhaal niet op

Regisseur Martin Campbell brengt zijn gebruikelijke glossy visuele stijl naar de locaties op de Canarische Eilanden. Het decor ziet er aantrekkelijk uit, maar de personages rond de hoofdrolspelers krijgen onvoldoende diepgang of aantrekkingskracht om de aandacht vast te houden tijdens het kronkelende plot. Inconsistente accenten verzwakken bovendien elk gevoel van plaats.

De film heeft een ongewoon groot aantal producers voor de bescheiden cast, wat vragen oproept over het echte doel. Vergelijkingen met sterkere films in het genre, waaronder Campbells eigen eerdere werk, laten zien hoe dit project tekortschiet.

Eindoordeel wijst op een gemiste kans

Just Play Dead probeert een ooit populair subgenre te doen herleven, maar voelt uiteindelijk afgeleid en moeizaam aan. Kijkers vinden waarschijnlijk meer voldoening in eerdere misdaadkomedies die vergelijkbaar materiaal met meer vakmanschap en originaliteit behandelden.

Tags bij dit artikel