Samantha Sloyan onderzoekt de tragische complexiteit van Margaret White in Carrie van Prime Video

Mike Flanagans modernisering maakt van de klassieker van Stephen King een diepgaandere studie van geloof, familie en verlossing dan Midnight Mass

De acht afleveringen tellende Carrie-adaptatie van Prime Video herinterpreteert de debuutroman van Stephen King voor een hedendaags publiek. Mike Flanagan regisseert de serie en plaatst het verhaal van pesten op school te midden van schietdrills en sociale mediadruk. Het resultaat verschuift het horrorgenre op manieren die voortbouwen op Flanagans eerdere werk en tegelijk nieuwe emotionele lagen introduceren.

Margaret White onderscheidt zich van Bev Keane in diepgang en tragedie

Samantha Sloyan speelt Margaret White, de devote moeder van Carrie White (Summer H. Howell). Viewers die Sloyans werk kennen, herkennen echo's van haar eerdere personage Bev Keane uit Midnight Mass. Toch blijkt Margaret's verhaal gelaagder. Flashbacks tonen dat ze ooit onafhankelijke gedachten had voordat haar man haar geleidelijk rigide overtuigingen oplegde die psychische aandoeningen afwezen en buitenstaanders als bedreigingen zagen die gered moesten worden.

Bev Keane creëerde haar eigen monsterlijke pad door bewuste wreedheid. Margaret daarentegen werd slachtoffer van manipulatie die uiteindelijk haar eigen destructieve daden aanwakkerde. Haar religieuze overtuigingen isoleerden haar dochter en droegen bij aan de verwoestende gebeurtenissen in het verhaal, ook al geloofde ze dat ze handelde in het belang van Carrie.

Sloyan benadrukt Margaret's bijna-besef van eerdere fouten

In een interview met Collider's Perri Nemiroff beschreef Sloyan een cruciaal moment. "Wanneer Kate's personage vraagt: ‘Heb je ooit de shine gehad, de kracht?’ En ze zei: ‘Ja, dat had ik,’ en ze zegt: ‘Ik dacht dat het God was,’" legt Sloyan uit. "En ik denk dat ze in dat moment heel dichtbij komt om echt te beseffen dat het niet God was die tegen haar sprak."

Wanneer Kate's personage vraagt: ‘Heb je ooit de shine gehad, de kracht?’ En ze zei: ‘Ja, dat had ik,’ en ze zegt: ‘Ik dacht dat het God was,’ en ik denk dat ze in dat moment heel dichtbij komt om echt te beseffen dat het niet God was die tegen haar sprak.

— Samantha Sloyan, Collider Ladies Night-interview

Een slow-motion dood benadrukt Margaret's innerlijke worsteling

De serie wijzigt Margaret's lot ten opzichte van de originele roman. Kate Siegel speelt Adelaide, een personage met de Shine die Margaret's eigen telekinese gebruikt als wapen. Adelaide dwingt Margaret haar hartslag te vertragen tot het stopt, waardoor de dood lijkt op een natuurlijke hartstilstand. Margaret beleeft het proces in realtime en beseft haar fouten zonder volledige verlossing.

Dit einde verschilt sterk van Bev Keane's vurige ondergang in Midnight Mass, waarbij het personage weinig sympathie kreeg. Margaret's conclusie voelt juist schrijnender omdat haar pad niet vanaf het begin vaststond. De verandering houdt het verhaal stevig in Flanagans kenmerkende stijl van het onderzoeken van geloof, spijt en menselijke kwetsbaarheid.

Tags bij dit artikel