- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

De ervaren actrice blikt terug op haar eerste beeldje voor de baanbrekende miniserie Sybil uit 1976 terwijl ze dit awards-seizoen weer meedoet.

Sally Field is opnieuw in de race voor een Emmy dankzij haar hoofdrol als Tova Sullivan in de Netflix-bewerking van het boek Remarkably Bright Creatures van Shelby Van Pelt.

Het project, vaak simpelweg het octopusboek genoemd, heeft de gevierde actrice weer in de schijnwerpers gezet tijdens het huidige awards-seizoen.

Field heeft al drie Emmy’s en twee Oscars

Met drie Emmy’s op zak zou Field er een vierde kunnen verdienen voor deze rol. Ze won de prijzen eerder voor dramatisch werk dat haar veelzijdigheid liet zien, ver voorbij haar vroege televisie-imago.

Haar twee Academy Awards kreeg ze voor Norma Rae en Places in the Heart, waarmee ze haar status als een van Hollywoods meest gerespecteerde talenten bevestigde.

Sybil betekende Fields doorbraak in serieus drama

Field won haar eerste Emmy voor de NBC-miniserie Sybil uit 1976. Ze was toen nog geen dertig en stond vooral bekend om lichtere rollen als Gidget en The Flying Nun.

In Sybil speelde ze een vrouw met dissociatieve identiteitsstoornis en zestien verschillende persoonlijkheden. De vertolking veranderde het publieke begrip van de aandoening.

dominates the screen, switching from personality to personality like a sparrow hopping from branch to branch in a maple

Sybil won in totaal vier Emmy’s. Joanne Woodward kreeg een nominatie voor haar bijrol als de psychiater die de hoofdpersoon behandelt.

Sybil opende deuren naar grote filmrollen

De impact van Sybil was direct. Binnen een jaar verscheen Field tegenover Burt Reynolds in Smokey and the Bandit, het begin van haar succes op het grote scherm.

Behalve de prijzen hielp de miniserie om de perceptie van dissociatieve identiteitsstoornis te verschuiven van sensationele voorstellingen naar een genuanceerdere en empathischere kijk.