Sabrina Impacciatore brengt scherpe komische timing en onverwachte diepgang in Esmeralda Grand, de listige hoofdredacteur in het hart van de nieuwe Amerikaanse sitcom The Paper. Het personage, bedacht als een halloween-geïnspireerde hindernis voor idealistische journalistiek, had eenzijdig kunnen blijven, maar Impacciatore geeft haar kinderlijke overlevingsinstincten en theatrale flair mee die het publiek geboeid houden.
De rol was aanvankelijk geschreven met een Amerikaanse actrice in gedachten. Impacciatore deed auditie met haar natuurlijke Italiaanse accent en werd gevraagd het naar een Amerikaans klinkend accent aan te passen. Ze stemde destijds in, maar hoorde later dat de producers het accent juist ongewijzigd wilden. Vanaf dat moment ontwikkelde het personage zich organisch op de set.
Ze zag Esmeralda als een manipulator die gedreven wordt door de noodzaak haar positie te beschermen en putte inspiratie uit Tweety Bird om onschuld toe te voegen aan het gesjoemel. Deze aanpak maakte het mogelijk dat het personage buitensporige daden begaat terwijl het een kwetsbare, bijna kinderlijke kwaliteit behoudt. Impacciatore benadrukte ook het uiterlijk van Esmeralda: ze arriveerde op de eerste dag met een dramatische kapsel à la Rita Hayworth en betrad de ruimte als een B-filmster uit Gilda.
Hoewel Impacciatore communicatie studeerde aan de universiteit en ooit journalistiek overwoog, vermeed ze bewust om zich in de sector te verdiepen voor de rol. Ze speelt Esmeralda als iemand die ideeën slim verkoopt maar weinig weet van echt verslaggeven, benadrukt door een subtiel rekwisiet in seizoen één: een boek met een titel als The Basics of Being a Journalist.
Impacciatore besloot op haar achtste te gaan acteren tijdens een schoolkerstspel toen er een sluier op haar hoofd werd geplaatst voor de rol van de Maagd Maria. Later volgde ze theateropleidingen maar kreeg ze botte afwijzingen bij filmcastings, waarbij een castingdirector haar te onaantrekkelijk vond voor het vak. In plaats daarvan studeerde ze communicatie terwijl ze in het geheim acteerlessen bleef volgen door de school schoon te maken in ruil voor lessen.
Een improvisatie-oefening tijdens de training veranderde alles toen klasgenoten lachten om wat zij als serieuze dramatiek bedoelde. Haar coach herkende haar natuurlijke aanleg voor comedy, wat leidde tot een twaalfjarige periode van sketches schrijven en uitvoeren op de Italiaanse nationale televisie.
Om haar veelzijdigheid buiten comedy te bewijzen, nam Impacciatore intense dramatische rollen op zich in Italië, waaronder een geheim agent in Unfair Competition en een hoofdrol in The Last Kiss. Later oogstte ze lof voor toneelwerk in Venus in Fur en een aangrijpende Natalia Ginzburg-monoloog. Haar casting voor The White Lotus volgde na een marathonsessie van self-tapes die tijdens de pandemie 125 takes opleverde.
It was LIFE-CHANGING! Imagine this. Imagine an Italian actress that is not 20 years old anymore, who is not working anymore because they are getting old. That’s what I was diagnosing: A kind of creative cancer. I was dying because I thought, 'I cannot live without acting. I’m going to die soon.' And then this audition arrived, and I was born again.
Ze raakte nauw bevriend met Jennifer Coolidge tijdens het filmen in Sicilië en beschreef hun tijd buiten de set als dates vol diners en shoppen. Op de set was Impacciatore aanvankelijk te zeer onder de indruk om haar teksten te kunnen uitspreken gedurende meerdere takes.
Impacciatore combineert nu internationale kansen met twee films die in première gaan op Tribeca: een dramatische cameo in Julian Schnabels In the Hand of Dante en de comedy Gail Daughtry and the Celebrity Sex Pass. Ze heeft ook een thriller in ontwikkeling en blijft inspiratie putten uit elk project.