Rush-instrumentals gerangschikt van geestige akoestische openers tot progressieve meesterwerken

De negen losstaande nummers van het Canadese trio tonen virtuositeit, humor en Grammy-genomineerde innovatie over vier decennia

Rush bouwde een nalatenschap op met ingewikkelde composities die hardrockkracht combineerden met progressieve ambitie. Het Canadese powertrio werd opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame en verkocht meer dan 40 miljoen platen via 19 studioalbums. Hoewel bekend van vocale hits als Tom Sawyer en The Spirit of Radio, maakte de band ook negen losstaande instrumentals, waarvan er vijf een Grammy-nominatie kregen.

Broon's Bane opent de lijst met akoestische humor

De ranglijst begint met een kort akoestisch stuk dat nooit op een studioalbum verscheen. Alex Lifeson nam de klassiek getinte gitaarsolo live op in The Forum in Montreal tijdens de opnamesessies voor Exit... Stage Left in 1981. De titel combineert speels de bijnaam van producer Terry Brown met het woord voor kwelling en maakt van een gepolijste interlude een inside joke voor The Trees.

Hope brengt reflecterende Keltische texturen

Een van de drie instrumentals op het album Snakes & Arrows uit 2007, Hope, laat Lifeson horen op twaalfsnarige akoestische gitaar in open D-stemming. Het nummer combineert resonerende drones en klingelende akkoorden met een folkachtige glans. Een liveversie die voor een benefietcompilatie werd opgenomen, leverde de band een Grammy-nominatie op voor Best Rock Instrumental Performance.

Limbo levert funky sfeer en Monster Mash-samples

Test For Echo leverde de atmosferische Limbo op, gebouwd rond Geddy Lee's drijvende baslijn en Lifesons gelaagde akkoorden en harmonics. Het vijf minuten durende nummer wisselt van ritmes en zware riffs en bevat gesproken regels uit de noveltyhit Monster Mash uit 1962. De band speelde het tijdens de bijbehorende tour, maar keerde er daarna zelden naar terug.

Where's My Thing? voegt funky groove en absurde humor toe

Roll The Bones introduceerde de eerste Rush-instrumental sinds YYZ. De opzettelijk ridicule ondertitel verwijst naar een niet-bestaande trilogie en benadrukt de speelse kant van de band. Lee's meedogenloze bas en koperachtige keyboardstoten drijven het nummer, terwijl Lifeson cascaderende akkoorden en een compacte solo toevoegt. Neil Peart sluit af met explosief drumwerk. Het nummer kreeg in 1992 een Grammy-nominatie.

Malignant Narcissism brandt fel in twee minuten

De vurige afsluiter op Snakes & Arrows kwam snel tot stand nadat producer Nick Raskulinecz Lee hoorde experimenteren op fretloze bas. Peart gebruikte een minimale vierdelige drumkit omdat zijn volledige set was ingepakt. Lifeson componeerde en nam zijn partijen in één dag op. Het nummer bevat samples van dialogen uit Team America: World Police en kreeg een Grammy-nominatie in 2008.

Leave That Thing Alone bouwt voort op eerdere funk

Een donkerder en zwaarder vervolg op Where's My Thing?, het nummer van Counterparts opent met etherische klanken voordat het overgaat in een hypnotische groove. Lee's melodieuze bas vormt de kern van de arrangement, terwijl Lifeson clean en vervormde gitaren laag. Pearts vloeiende maar technische drumming houdt het momentum vast door de wisselende secties. Het leverde de band de derde Grammy-nominatie op voor Best Rock Instrumental Performance.

The Main Monkey Business weeft cinematische complexiteit

Snakes & Arrows leverde een van de meest ingewikkelde latere composities van de band op. Het zes minuten durende stuk gaat van glinsterende twaalfsnarige passages naar massieve riffs over wisselende maatsoorten en dichte percussie. Peart noemde het het meest moeizame nummer op het album om te schrijven en op te nemen. Het trio nam de basisopname live samen in de studio op om de urgentie te bewaren.

YYZ vangt de luchthavencode in kenmerkende progressieve stijl

Moving Pictures leverde de publieksfavoriet YYZ op, vernoemd naar de code van Toronto Pearson International Airport. Het openingsritme vertaalt het morsecodepatroon naar 5/4-maat. Lifesons frygische solo voegt exotische spanning toe. Ondanks dat het op een album met vocale hits staat, werd het nummer een concertklassieker en leverde het de eerste Grammy-nominatie van de band op voor Best Rock Instrumental Performance.

La Villa Strangiato staat bovenaan als ultieme progressieve odyssee

Hemispheres sloot af met de eerste volledig instrumentale compositie van de band, een suite van negen en een halve minuut in elf delen, geïnspireerd door Lifesons dromen. De ironische ondertitel verwijst naar de extravagante complexiteit. Dramatische tempowisselingen en gedenkwaardige riffs creëren een surrealistische verhaallijn. De band nam het stuk in secties op na uitgebreide repetities die de eerste ideeën omvormden tot een vaste concertklassieker. La Villa Strangiato blijft het definitieve voorbeeld van Rush dat virtuositeit, sfeer en humor zonder tekst in balans brengt.

Tags bij dit artikel