Het Drag Race-franchise stapt dit weekend het grote scherm op met de release van Stop That Train, een parodie op een rampenfilm boordevol drag-humor en absurde situaties.
RuPaul vertolkt Madame President Gagwell, de leider die racet om een nationale catastrofe te stoppen terwijl hij de peilingen opkrikt. De Glamazonian Express-trein wordt getroffen door een blikseminslag en raast naar een enorme stormaganza, waardoor de president in actie moet komen.
Voormalige Drag Race-deelnemers vervullen sleutelrollen. Ginger Minj speelt Tess en Jujubee speelt DeeDee, twee stewardessen die hun routineklusjes inruilen voor de glamoureuze Glamazonian Express. Ze botsen met de A-Squad, een trio gemene meisjes onder leiding van Symone als Ayshleiygh, met Marcia Marcia Marcia als Alli en Brook Lynn Hytes als Amber.
Cameo's zijn onder meer van Nicole Richie, Lisa Rinna, Raven Symone, Matt Rogers en Sarah Michelle Gellar.
World of Wonder medeoprichters Fenton Bailey en Randy Barbato ontwikkelden het project ruim 11 jaar. Ze bleven ongescript werk doen terwijl het gescripte idee sudderde tot het moment rijp was voor een luchtige komedie.
We leven in wat lijkt op een nachtmerrie uit het echte leven, en we hebben behoefte aan lachen. Lachen is activisme, is verzet. Als je kunt lachen in het gezicht van onderdrukking, dan is dat verzet, en belangrijker nog, het is leuk.
Adam Shankman regisseerde de film nadat producenten het verhaal van een vliegtuig naar een trein verplaatsten. De wijziging hield de hoge inzet en grappen intact terwijl er frisse visuele mogelijkheden ontstonden.
Het script van Christina Friel en Connor Wright voedt een komedie met razendsnelle dialogen, gebracht door queens die optreden als tweede natuur beschouwen. Bailey merkte op dat dragqueens acteurs zijn vanaf het moment dat ze de runway op stappen.
De opnames vonden plaats over 19 dagen op dezelfde Los Angeles-stage die voor Drag Race wordt gebruikt. Tot 200 lokale crewleden werkten aan het onafhankelijk gefinancierde project.
Barbato vergeleek de tien jaar durende reis met het pad van Drag Race zelf en noemde het resultaat een indie-film in studio-drag.
Bailey en Barbato traceren hun inspiratie naar vroege East Village dragshows. Ze willen vreugde en heling via lachen brengen, in de hoop dat kijkers gelukkiger vertrekken dan ze kwamen. Barbato toonde interesse in verder gescript werk terwijl Bailey mogelijke horror-ideeën hintte.