Rossy de Palma bezocht dinsdag de studio van 'El Hormiguero' om met Pablo Motos te praten over haar komende projecten. De actrice besteedde vooral aandacht aan de release van 'Día de Caza', een remake van de klassieke film van Carlos Saura die op 3 juli in de bioscoop komt.
Tijdens het gesprek legde de actrice uit dat ze het idee van de remake erg interessant vindt. Naar aanleiding van dit project stelde ze voor om veel meer remakes te maken van bekende films die oorspronkelijk door mannen werden geregisseerd, maar nu door vrouwen worden gespeeld. 'Día de Caza' speelt zich af in een donkere tijd die niemand wil laten terugkeren en toont stoere vrouwen die verwikkeld zijn in corruptie en ingewikkelde intriges. De cast bestaat uit Blanca Portillo, Carmen Machi en de jonge Zoe Arnau, die haar nichtje speelt en een zeer opvallende prestatie levert.
Het team filmde in augustus in Extremadura. Rossy de Palma herinnerde zich de hoge temperaturen en stelde dat hitte en kou de acteerprestaties kunnen verrijken. Ze probeerden vroeg op te staan om de hitte te vermijden, maar de zon verscheen al snel en de warmte gaf geen moment respijt.
Rossy de Palma droeg alleen in de laatste scènes een prothese. Ze herinnerde zich een zin die ze herhaalde wanneer ze ongeduldig werd: 'Bij film moet je het geduld van de heilige Job hebben'. De techniek gaat altijd voor en zij vindt dat alle vakgebieden belangrijk zijn. Slecht make-up kan een scène net zo verpesten als elk ander technisch detail.
De actrice voelde zich bijzonder op haar gemak bij sequentieplannen en liet weten dat ze graag een hele film op die manier zou willen draaien. Daarentegen vindt ze shot-reverse-shot saai. In 'Día de Caza' zit een sequentieplan waarin ze samen met Blanca Portillo improviseert.
Rossy de Palma benadrukte dat ze zichzelf niet ziet als een traditionele actrice, maar als een vertolker-kunstenaar. Ze beheerst veel disciplines zonder er een volledig te beheersen en is altijd druk bezet. Ze kiest voor een artistieke en ambachtelijke benadering. Ze studeert geen teksten en leert ze niet uit haar hoofd. In plaats daarvan maakt ze haar hoofd leeg en geeft zich over aan het personage dat haar in bezit neemt. Daarna maakt ze gebaren die ze in het echte leven nooit zou maken.
De actrice zei dat ze graag improviseert omdat niet weten wat er gaat gebeuren sterk lijkt op het echte leven. Ze houdt niet van kunstenaars die zich verheven voelen boven de kunst. Kunstenaars zijn slechts het voertuig, niet de elektriciteit. Film is een leugen om een waarheid te vertellen, terwijl televisie vaak een leugen is om een andere leugen te vertellen.
In haar jeugd maakte ze deel uit van de groep Peor Imposible, waar ze percussie speelde en meedeed aan de backing vocals en het dansen. Ze beleefden onvergetelijke ervaringen, hoewel sommige ook lastig waren, zoals toen ze blikjes naar hen gooiden in Melilla of flessen met zand in Camoes. Madrid was destijds erg gevaarlijk en zij leefde volwassen, zonder tijd te verspillen. Haar moeder stuurde haar giro's van één peseta vanuit Mallorca en zij beleefde haar adolescentie tussen haar dertigste en drieëndertigste.
Momenteel vindt de actrice dat zestig het begin is van de ouderdom. Ze wil dit decennium aan zichzelf besteden. Ze gelooft alleen in culinaire grenzen, die mensen verbinden, in tegenstelling tot geografische grenzen die vaak conflicten verbergen. Ze noemt zichzelf humanist en stelt dat alleen anderen het belachelijke kunnen zien.