Regisseur Ron Murphy brengt zijn eerste speelfilm naar het Toronto Film Festival met Back in Black, een satirisch misdaadverhaal rond een familie-begrafenisonderneming die financieel in de problemen zit. Het donkere komische verhaal heeft Christopher Walken in de hoofdrol als patriarch Clyde Mortimer, wiens stille kleindochter Sam, gespeeld door Ella Ballentine, een reeks verdachte sterfgevallen veroorzaakt die het bedrijf plotseling doen floreren.
Het verhaal volgt Mortimer terwijl hij faillissement in de ogen kijkt, tot Sam begint met het elimineren van dorpsbewoners. Haar daden overspoelen het mortuarium met lichamen en laten de lokale autoriteiten in verwarring achter. Jane Curtin speelt Mortimers vrouw en versterkt de generatiedynamiek binnen het gezin die centraal staat in het verhaal. Murphy presenteert het project als een psychologisch drama dat onderzoekt hoe ver iemand zou gaan voor dierbaren.
It’s a bit of a trick, isn’t it? Most people in test screenings that we’ve done are rooting for (Sam). And meanwhile, what she’s doing is morally reprehensible.
Murphy beschrijft de toon als een mix van Fargo en Six Feet Under. Hij merkt op dat de film morele tegenstrijdigheden in een door onrecht gekenmerkte samenleving onderzoekt, waarbij personages schadelijke daden plegen uit wat zij als beschermende motieven zien. Walkens Mortimer komt naar voren als zowel toegewijd als scherpzinnig in zijn pogingen het familiebedrijf te behouden.
De regisseur herinnerde zich een vroeg telefoongesprek met de ervaren acteur, die in zijn carrière al vaker moreel ambiguë figuren heeft gespeeld. Murphy stelde Walken gerust dat Mortimer handelt uit liefde en niet uit kwaadaardigheid. Hij voegde een luchtige pitch toe, waarbij hij opmerkte dat het script oorspronkelijk voor Jack Lemmon was bedoeld voordat het bij Walken als tweede keus terechtkwam.
Murphy bouwde een carrière op als regisseur van episodische televisie nadat hij begon als assistent van de overleden John Candy. Zijn credits omvatten werk aan Trailer Park Boys, Heartland, Lost Girl en Wynonna Earp, naast projecten met Steve Carell, Leslie Nielsen en anderen. De filmmaker brengt die achtergrond naar Back in Black terwijl hij het verhaal doorspekt met reflecties op culturele duisternis en economische druk sinds de pandemie.
Een opvallend element is Ballentines grotendeels zwijgende vertolking. Sam communiceert met haar grootvader via gedeelde blikken en gebaren in plaats van dialoog. Murphy verwijst naar zijn bewondering voor Buster Keaton en een lang gekoesterde wens om een verhaal met minimale woorden te maken, waarbij hij de elegantie van visueel vertellen benadrukt.
De wereldpremière op het festival vormt een mijlpaal voor Murphy, die jarenlang in televisieomgevingen heeft gewerkt waar directe feedback van het publiek beperkt is. Hij benadert de vertoning met een afstandelijke houding die hij heeft opgedaan in zijn tv-carrière en is klaar om de film aan het publiek over te dragen zodra deze is vertoond.