Rodrigo Sorogoyen opent zijn nieuwe film met een enkele, ononderbroken restaurantscène die bijna twintig minuten duurt. The Beloved gaat op 16 mei in wereldpremière in de competitie van Cannes en plaatst de kijker meteen midden in een geladen hereniging tussen een gevierde regisseur en de dochter die hij jaren geleden in de steek liet.

Eerste opnamedag legt ongeoefende spanning vast

Javier Bardem speelt Esteban Martínez, de beroemde filmmaker die zijn dochter dertien jaar niet heeft gezien. Victoria Luengo vertolkt Emilia. Sorogoyen filmde de ontmoeting op de allereerste draaidag en droeg de twee acteurs op elkaar vooraf nooit te ontmoeten of te repeteren.

Het resultaat leverde volgens hem puur cinematografisch goud op. Stilte, blikken en aarzelingen kwamen natuurlijker naar voren dan hij ooit eerder had vastgelegd.

Filmformaten wisselen mee met de emotionele turbulentie

Wanneer Emilia instemt om mee te spelen in de nieuwe film van haar vader, verplaatst het verhaal zich naar het droge Canarische eiland Fuerteventura, dat dienstdoet als decor voor West-Sahara in 1932. Terwijl het conflict tussen de twee personages op de set escaleert, begint Sorogoyen te schakelen tussen digitaal, 35 mm, 16 mm en 8 mm, breedbeeld en academy-ratio, kleur en zwart-wit.

De techniek bereikt een hoogtepunt wanneer Esteban tijdens een take in woede uitbarst en de verbale en fysieke agressie loslaat die Emilia zich uit haar jeugd herinnert. Verschillende formaten weerspiegelen wisselende perspectieven en momenten van introspectie.

Bardem omarmt zeven verschillende interpretaties per shot

Sorogoyen prijst Bardems volledige toewijding, waardoor de risico’s mogelijk werden. De acteur leverde telkens een frisse interpretatie wanneer de regisseur om een nieuwe take vroeg en behandelde het experiment als een echte samenwerking in plaats van een vehikel voor een ster.

Het vertellen van verhalen zelf wordt het centrale thema

Sorogoyen en zijn vaste scenarioschrijfster Isabel Peña wilden geen film over toxisch patriarchaat maken. In plaats daarvan ontdekten ze de kern van het verhaal tijdens het schrijven en monteren. De centrale vraag werd hoe mensen gedeelde verhalen construeren om hun verleden en huidige relaties te begrijpen.

Al vroeg in de restaurantscène botsen de personages over een herinnering aan het samen kijken naar Kill Bill Vol. 2. Hun meningsverschil benadrukt hoe persoonlijke geschiedenissen uiteenvallen wanneer ze vanuit verschillende standpunten worden verteld.