Rod Serling Noemde Zijn Eigen Night Gallery-aflevering Een Stuk Rotzooi

De bedenker van The Twilight Zone botste met producers over de toon en zag hoe zijn gevoelige script voor 'The Different Ones' veranderde in iets wat hij verafschuwde

Rod Serling bouwde zijn reputatie op met doordachte verhalen die spanning combineerden met sociale inzichten. Na The Twilight Zone begon hij aan een nieuwe anthologieserie genaamd Night Gallery, die een scherpere wending nam naar horror. Die verschuiving zorgde voor nieuwe spanningen met netwerkbazen en producers die eerst griezelen wilden en pas daarna commentaar.

Serling Botste Met Producer Over De Koers Van De Serie

Creatieve controle bleek lastiger te behouden bij het nieuwe programma. Producer Jack Laird drong aan op korte komische blackout-sketchen die de hoofddelen onderbraken. Serling vond dat die fragmenten de sfeer verpestten en vergeleek de mismatch met Edgar Allan Poe naast een snelle Flip Wilson-routine. De wrijving maakte hem ontevreden over meerdere afleveringen.

The Different Ones Begon Als Een Fabel Over Acceptatie

Het segment uit 1971 volgde een vader die wanhopig zijn zoon wilde helpen, die met een gezichtsafwijking was geboren en voortdurend werd gepest. In een toekomstige setting biedt de overheid een interplanetair uitwisselingsprogramma aan. De jongen reist naar een planeet waar iedereen op hem lijkt en vindt eindelijk acceptatie. Het verhaal verwees duidelijk naar thema's uit de klassieke Twilight Zone-aflevering Eye of the Beholder.

Serling Noemde De Afgewerkte Aflevering Een Teleurstelling

In een interview uit 1976 wees Serling de aflevering aan toen hem werd gevraagd welke scripts er sterk uitzagen op papier maar tijdens de productie uit elkaar vielen. Hij beschreef zijn oorspronkelijke teleplay als mooi en gevoelig, maar zei dat het tijdens het filmen iets heel anders werd.

Het werd een soort American International bug-eyed monster-film, terwijl het daar helemaal niet voor bedoeld was.

— Rod Serling, interview uit 1976 met Linda Brevelle

Hij vergeleek de ervaring met andere schrijvers wier werk werd aangepast, waarbij hij Charles Beaumont en de filmversie van The Circus of Dr. Lao noemde, evenals de bewerking van Ray Bradbury's The Illustrated Man. Serling vond dat die projecten een vergelijkbare behandeling hadden ondergaan die hun kernideeën verwaterde.

De aflevering staat symbool voor de compromissen die zijn periode bij Night Gallery kenmerkten. Hoewel veel segmenten sterk bleven in hun schrijfwerk, liet het eindresultaat van dit verhaal de bedenker diep ontevreden achter.