Hij probeert altijd een versie van zichzelf te spelen die meer geaccepteerd, gewenst en gevalideerd wordt. Ik voelde dat soms, niet alleen als acteur, maar ook als mens. Ik denk dat dat een gevoel is waar we allemaal mee kunnen meevoelen. We spelen allemaal een publieke versie van onszelf op social media, op Zoom, op LinkedIn of waar dan ook, zelfs als we vreemden ontmoeten. Maar in werkelijkheid zijn we allemaal veel rommeliger, chaotischer en kwetsbaarder dan dat.

Hij zei tegen me dat de afstand tussen je publieke en privé-zelf de hoeveelheid schaamte is die je meedraagt. Hij is geen vriend meer, omdat dat te confronterend voor me was, maar ik wilde een comedy maken binnen dat speelveld van schaamte. De enige manier om schaamte te doorbreken is volgens mij lachen. En ik wilde gewoon alles op tafel leggen over hoe ik me soms een bedrieger voel. Dat doen we denk ik allemaal. En James Bond in deze serie is een soort symbool van wat je zou willen zijn en alles wat je eigenlijk niet bent.

We praatten er in het begin veel over dat het ging over de prijs van succes en een personage dat het succes dat hij wil nog niet eens heeft behaald, en toch al de prijs daarvan betaalt, en hoe dat uitwerkt binnen je eigen familie, vriendengroepen en persoonlijke relaties. Dus ik denk dat het ging over zaken binnen de entertainmentindustrie, maar ook een stap verder ging door te kijken hoe we allemaal medeplichtig zijn aan het verlangen naar succes en ambitie.

Ik kende Riz niet persoonlijk, ik kende hem alleen van zijn werk. Maar toen ik de kans kreeg om met hem te werken, greep ik die meteen aan. Hij had een hoop ideeën en het was vooral een oefening in het kanaliseren van die wilde energie. Het was echt heel leuk om over die ideeën en thema’s te praten, maar met dit personage dat we wisten menselijkheid aan alles te kunnen geven… Een man die normaal gesproken nooit de kans zou krijgen om Bond te spelen, komt in aanmerking voor Bond en hoe reageren mensen daarop? Ik denk dat er een eerste reactie op dat soort verhaal is.

Ik denk dat we in aflevering 4 alles hebben van Britse grime tot garage tot Pakistaanse volksmuziek uit de jaren zeventig, allemaal in één aflevering. En het idee is dat het leven zich niet in één genre afspeelt, maar in heel veel verschillende genres. En die aflevering speelt zich specifiek af op Brick Lane [in Londen]. Je kunt elke avond van de week naar Brick Lane gaan en al die muziek horen. Dus het is dat idee dat de werkelijkheid vreemder is dan fictie.

Er is iets aan Shah dat echt groter dan het leven is. Ik denk dat we wilden zorgen dat we alles in het begin heel breed inkaderden. Er zijn altijd zoveel dingen die met elkaar concurreren in zijn wereld, dus hoe laten we dat steeds binnenkomen?

Ik vind de mensen echt mooi. Ik denk dat dat het belangrijkste was: zorgen dat alle kleuren levend zijn. Van de kostuums die we hadden van onze kostuumontwerper Jodi-Simone Howe en ervoor zorgen dat alle kleuren er zijn. Dus ik denk dat we ervoor hebben gezorgd dat we nooit vastzaten in de gebruikelijke grijstinten die we ons volgens mij bij Londen voorstellen.