Het jachtbal in Rivals seizoen 2 levert de hooggespannen ontknoping waar fans van Jilly Cooper's Rutshire Chronicles op hebben gewacht. Aflevering 10 ontmaskert eindelijk de mol en drijft verschillende relaties tot het breekpunt, met name de langzaam opbouwende romance tussen Rupert en Taggie.
Bella Maclean, die Taggie speelt, benadrukt hoe de confrontatie een verschuiving markeert voor haar personage. Na herhaalde afwijzingen duwt Taggie eindelijk terug. Maclean merkt op dat Ruperts eerdere aanmoediging om voor zichzelf op te komen averechts werkt wanneer ze het rechtstreeks op hem toepast. In dat moment vraagt Taggie zich af of de relatie de pijn die hij blijft veroorzaken wel waard is.
Ze neemt eigenlijk het besluit: 'Is dit het waard? Je begint me echt te behandelen... Ik heb je al die tijd gesteund, maar nu, is dit nog wel de moeite waard?'
Alex Hassell beschrijft Rupert als iemand die blind is voor zijn eigen emoties. Het personage gelooft dat afstand nemen Taggie beschermt, maar hij ziet niet hoe zijn daden haar juist dieper kwetsen. Hassell zegt dat Rupert wordt verteerd door zijn gevoelens terwijl hij de hare probeert te negeren.
Hij gelooft echt in haar, en dat geloof in haar goedheid en zijn wens dat zij gelukkig is, betekent in zijn hoofd dat hij bij haar uit de buurt moet blijven.
Luca Pasqualino speelt Bas, die met Taggie aan zijn arm op het bal verschijnt. De acteur verduidelijkt dat Bas' eerdere weddenschap met de tweeling meer uit gekrenkte trots dan uit een echt plan voortkwam. Toch eindigt de avond met Taggie die meegaat naar zijn flat. Pasqualino kreeg van executive producer Alex Lamb de instructie om de roofzuchtige spanning in de scène te versterken.
De wolf is in het hok.
Hassell reflecteert op hoe Taggie's aanhoudende geloof in Ruperts betere natuur hem begint te veranderen. Ook al waarschuwen andere vrouwen dat hij alleen maar harten breekt, probeert Rupert te leven naar het beeld dat Taggie van hem heeft. De acteur merkt op dat dit seizoen meer van Ruperts loyaliteit laat zien, inclusief zijn gecompliceerde steun aan Sarah Stratton.
Zowel Maclean als Hassell zijn het erover eens dat het verhaal niet eindigt met een nette verontschuldiging of een romantische ommekeer. Maclean suggereert dat Taggie's groeiende interesse in Bas en haar besluit om zich niet langer beschikbaar te stellen Rupert eindelijk dwingen om onder ogen te zien wat hij heeft weggeduwd. Hassell voegt toe dat het script de rommelige, imperfecte realiteit van relaties weergeeft in plaats van een gepolijst happy end.