Veteraan acteur Richard Riehle bouwde een carrière met meer dan 400 credits op door ja te zeggen tegen vrijwel elke kans die zich voordeed. Colleagues herinneren zich een artiest die een low-budget internet sketch met dezelfde toewijding behandelde als grote studio producties.
Luke Barnett werkte ongeveer dertien jaar geleden voor het eerst met Riehle aan een vroege Funny or Die-video. De productie bood de acteur slechts 250 dollar, maar Riehle arriveerde vroeg, zat alleen de krant te lezen en een root beer te drinken terwijl de crew opbouwde. Hij eiste geen speciale behandeling ondanks zijn uitgebreide cv.
Barnett werkte daarna met Riehle samen aan talrijke projecten, waarbij hij vaak rollen speciaal voor hem schreef. Hun professionele relatie groeide uit tot een persoonlijke vriendschap met gedeelde sets en af en toe sociale uitnodigingen die Riehle aannam wanneer zijn schema het toeliet.
Tijdens de voorbereidingen voor de film Fear, Inc. sprong Riehle in om de schurkenrol voor te lezen toen de geplande acteur niet beschikbaar was. Hoewel hij was gecast als de komische buurman, had hij de antagonistische teksten thuis bestudeerd. Zijn huiveringwekkende vertolking liet de ruimte verbijsterd achter en onthulde een dramatische diepgang die zelfs ingewijden verraste.
Riehle verscheen in studentenfilms, onafhankelijke producties, netwerkkomedies en grote bioscoopfilms zonder duidelijke voorkeur voor prestige. Hij bleef liever op de set hangen dan zich terug te trekken in zijn trailer. Op de set van Tonic in Dallas sprak hij openlijk over hoe het aannemen van kleinere rollen mogelijk sommige grotere aanbiedingen had beperkt, maar hij toonde geen spijt.
Hij vertelde Barnett dat hij simpelweg zo vaak en zo lang mogelijk wilde acteren. Bescheiden projecten afwijzen in de hoop op grotere had geen aantrekkingskracht als dat betekende dat hij minder tijd zou besteden aan werken.
Riehle woonde jarenlang in dezelfde buurt in Los Feliz en reed in een bijna vijfentwintig jaar oude Honda Civic omdat die hem betrouwbaar naar sets bracht. Zijn kenmerkende snor werd een punt van verbinding; Barnett liet er een groeien voor de film Faith Based en hield hem aan nadat Riehle hem daartoe had aangemoedigd.
Barnett herinnert zich Riehle het levendigst van die eerste ochtend in Canoga Park. De gevestigde artiest gaf de bescheiden video van 250 dollar dezelfde energie die hij aan elke studiofilm zou hebben besteed. Colleagues merken op dat Riehles aanpak een voorbeeld biedt voor het prioriteren van het dagelijkse werk van acteren boven selectief carrièrebeheer.