Review Masters of the Universe: Skeletor van Jared Leto schittert in absurde He-Man-komedie

Bijna vier decennia na de originele live-action flop brengt Amazon Masters of the Universe terug in de bioscopen met een frisse, grapzware aanpak die het bronmateriaal als pure camp behandelt. Regisseur Travis Knight maakt een film die lacht en spektakel prioriteert boven elke poging tot serieus drama, resulterend in een ongelijkmatige maar vaak vermakelijke rit.

Skeletor wint vroeg en zet een sombere toon voor Eternia

Het verhaal opent met de schurk Skeletor die al de macht heeft over Eternia na een geslaagde belegering. De jonge prins Adam ontsnapt via een portal naar de aarde met het Power Sword, maar verliest het onderweg. Vijftien jaar later herontdekt Adam, nu een eenzame buitenstaander gespeeld door Nicholas Galitzine, het wapen en wordt terug de strijd in getrokken door jeugdvriendin Teela.

Galitzine portretteert Adam als een onhandige, stuntelende figuur die ver afstaat van traditionele heldenarchetypen. Zijn transformatie tot de gespierde He-Man komt pas laat in de film, waardoor het eerste uur vooral draait om opzet en personage-introductie in plaats van directe actie.

Jared Leto levert een scène-stelende vertolking als Skeletor

Skeletor is het absolute hoogtepunt dankzij de energieke prestatie van Jared Leto. De figuur heeft een verfijnd Brits accent, een expressief computergegenereerd gezicht en een opvallend praktisch kostuum dat samen een memorabel geheel vormen. Leto speelt de tiran als kleinzielig en wreed, vooral tegenover ondergeschikten als Evil Lyn, terwijl hij ook sterk komisch timing laat zien.

Bijrolspelers voegen gewicht en humor toe te midden van de chaos

Idris Elba geeft gewicht aan de rol van de gevallen krijger Duncan, ook bekend als Man-at-Arms, die met zijn mislukkingen uit het verleden omgaat via stevig drinken. Zijn band met de robot Roboto zorgt voor lichtere momenten. Camila Mendes blijft stabiel als Teela en fungeert als het meest gegronde personage tijdens de snelle gevechtsscènes.

Actiescènes combineren kinetische energie met af en toe struikelpartijen

De hand-tot-handgevechten dragen de rauwe energie van kinderen die actiefiguren tegen elkaar slaan. Knights achtergrond in animatie komt tot uiting in inventieve cameravoering die om wapens en stoten heen cirkelt. Een bosachtervolging lijdt onder zwakkere visuele effecten, maar het spektakel werkt over het algemeen goed wanneer de film trouw blijft aan zijn cartoonachtige wortels.

Muziek en toon mikken op over-the-top entertainment

Daniel Pembertons glamrock-soundtrack, met gitaarbijdragen van Brian May, geeft de gebeurtenissen een groter-dan-het-leven-gevoel dat past bij een icoon uit de jaren tachtig. De film spot openlijk met zijn eigen belachelijke karakternamen en leunt op postmoderne gags, zoals het verklaren van die namen als Adams kinderlijke uitvindingen.

Pogingen om moderne thema’s van empathie in te brengen voelen misplaatst tegenover een vijand als Skeletor. Kijkers die de grapachtige toon van recente Thor-films waardeerden, zullen deze aanpak hier nog verder overdreven vinden.

Slotakte hint naar grotere verhalen

Na een langdurig originverhaal wijzen de slotminuten en de mid-credits scène vooruit naar toekomstige delen met een populair personage. Of het publiek deze versie van He-Man genoeg omarmt om sequels te rechtvaardigen, blijft onzeker gezien de huidige box-office verwachtingen.

Masters of the Universe opent op 5 juni in de bioscoop.