Republikeinse herindelingsplannen in verschillende staten verplaatsen zwarte stemgerechtigden naar nieuwe congresdistricten in veel hogere mate dan witte inwoners of de algemene bevolking. Een analyse van Bloomberg News van de nieuwe kaarten laat dit patroon zien in zes staten waar de wetgevende macht handelde na een belangrijke uitspraak van het Hooggerechtshof.
De wijzigingen volgen op de uitspraak van het Hof in april in Louisiana v. Callais, waarbij een Louisiana-kaart met een tweede meerderheidszwart district werd afgewezen. Rechter Samuel Alito oordeelde dat de Voting Rights Act van 1965 staten niet verbiedt districten te tekenen voor partijdig voordeel. De uitspraak schafte grotendeels eerdere rechterlijke eisen af voor meerderheids-minderheidsdistricten waarin minderheidsstemmers hun favoriete kandidaten kunnen kiezen.
Decennialang had de wet de zwarte vertegenwoordiging in het Congres opgevoerd van zes leden na de periode na de Reconstructie tot 69 vandaag. Nu splitsen een handvol door Republikeinen gecontroleerde staten, aangemoedigd door president Donald Trump, voormalige Democratische bolwerken om extra veilige Republikeinse zetels te creëren.
In Texas combineerden kaartmakers het 9e district van afgevaardigde Al Green met het 18e district van een andere zwarte Democraat, Christian Menefee. De zet dwong de twee tot een voorverkiezing die Menefee won. Het aandeel zwarte kiezers in het 18e district steeg van 33 procent naar 43 procent en het Democratische aandeel van 70 procent naar 78 procent, volgens de Redistricting Data Hub.
Tennessee biedt een duidelijk voorbeeld van cracking. Na de uitspraak van het Hooggerechtshof spoorde president Trump gouverneur Bill Lee aan om het meerderheidszwarte district rond Memphis te schrappen. De nieuwe kaart splitste het voormalige 9e district, met 59 procent zwarte stemgerechtigden, in drie districten waar het aandeel zwarte stemgerechtigden nu 27 procent, 26 procent en 31 procent bedraagt.
Die gevolgen zijn ook wat je zou verwachten van een landelijk partijdig plan dat is ontworpen om een kaart met acht Republikeinse districten om te zetten in een kaart met negen Republikeinse districten.
Een panel van drie rechters wees een rechtszaak van de Tennessee State Conference van de NAACP af, ervan uitgaande dat de wetgevende macht te goeder trouw handelde ondanks de raciale verschillen.
In de zes onderzochte staten waren zwarte stemgerechtigden tot 59 procent vaker geneigd van district te veranderen dan vergelijkbare witte inwoners en 41 procent vaker dan het landelijk gemiddelde. Daarentegen waren zwarte kiezers in Californië, dat een Democratisch getinte kaart aannam, 34 procent minder vaak geneigd van district te wisselen dan witte kiezers. In Ohio, waar een bipartizane commissie de lijnen trok, waren zwarte kiezers 66 procent minder vaak geneigd te verhuizen.
Onderzoek toont aan dat kiezers die in nieuwe districten terechtkomen vaker Huisverkiezingen overslaan, met een sterker effect in overwegend zwarte wijken. Een studie uit 2012 toonde aan dat blanco stembiljetten voor de Huisverkiezing stegen van 3,9 procent in geheel witte wijken tot 8,3 procent in geheel zwarte wijken na herindeling. Politicoloog SoRelle Wyckoff Gaynor en Sam D. Hayes vonden dat raciale minderheden en economisch achtergestelde groepen vaker van district veranderen over decennia aan gegevens.
Het helpt als je een groter deel van het district hebt, omdat je collectieve belangen dan aandacht moeten krijgen.
Christine LeVeaux-Haley, hoogleraar politicologie aan de Universiteit van Houston, merkte op dat het voor kaartmakers relatief eenvoudig is om grote aantallen zwarte kiezers te verplaatsen terwijl ze partijdige motieven claimen, omdat zwarte kiezers door historische woonpatronen geografisch geconcentreerd zijn.