De golf van horrorremakes in de vroege jaren 2000 spaarde weinig klassiekers. Een van de meest excentrieke voorbeelden kwam toen Neil LaBute een nieuwe versie maakte van de folk horror-klassieker The Wicker Man uit 1973. Met Nicolas Cage in de rol van een wanhopige politieagent verscheen de film op 1 september 2006 in de bioscopen en verwierf al snel een reputatie door zijn wilde toon en meme-waardige momenten.
Robin Hardy’s origineel uit 1973 volgt een vrome christelijke politieagent die naar een afgelegen Schots eiland reist op zoek naar een vermist meisje. De eilandbewoners praktiseren heidense tradities die de agent ongemakkelijk maken. Al snel ontdekt hij dat het vermiste kind een list was om hem daar als offer naartoe te lokken. De eilandbewoners sluiten hem op in een reusachtig wilgenfiguur en steken die in brand terwijl ze zingen.
LaBute verplaatste het verhaal naar de Verenigde Staten. Cage speelt Edward, een getroebleerde agent die door zijn ex-vriendin naar een eilandgemeenschap wordt gelokt. Zij beweert dat haar dochter is verdwenen. Edward raakt steeds meer geagiteerd door de bewoners en confronteert hen met luide beschuldigingen en grillig gedrag. Het plot eindigt net zo grimmig als het origineel, maar de weg ernaartoe bevat verschillende memorabele uitbarstingen.
In een scène plaatst sekteleidster Sister Summersisle, gespeeld door Ellen Burstyn, een wilgenmasker over Edwards hoofd en laat bijen los in het masker. Cages personage gilt dat de insecten in zijn ogen steken. De eilandbewoners houden bijen en geloven dat het offer hun honingopbrengst zal herstellen. Edward protesteert dat het doden van hem hun honing niet terugbrengt, maar de leidster houdt vol dat het wel zal lukken.
Recensenten keurden de remake af en het kreeg een F van CinemaScore-publiek. De studio sloeg persvoorstellingen over. Ondanks de slechte ontvangst ontwikkelde de film een aanhang vanwege zijn pure eigenaardigheid. Cage levert een rol vol geschreeuw en fysieke intensiteit die sterk afsteekt bij de rest van de cast.
In een interview uit 2010 erkende Cage de speelse geest van het project. Hij merkte op dat een ondeugende geest het productieproces bepaalde en dat hij later besefte dat de film absurd bedoeld was. Hij voegde toe dat zulke opmerkingen makkelijker komen na de release, als de film op eigen benen kan staan.
There is a mischievous mind at work on 'The Wicker Man,' you know? And I finally kind of said, 'I might have known that the movie was meant to be absurd.' But saying that now after the fact is OK, but to say it before the fact is not, because you have to let the movie have its own life.
Twee decennia later duikt de The Wicker Man uit 2006 nog steeds op in discussies over zo-slecht-dat-het-goed-is-cinema. De mix van serieuze horror-elementen met Cages ongebreidelde energie houdt de film levend in online gesprekken en retrospectieve stukken.