- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Dakota Johnson, Anne Hathaway en Josh Hartnett schitteren in een warrige Colleen Hoover-thriller die onder Michael Showalter geen vonk krijgt

Hollywood blijft populaire romanschrijvers aanspreken voor het witte doek, met wisselende resultaten. Terwijl sommige adaptaties uit de jaren negentig degelijk entertainment opleverden en een verhaal van Nicholas Sparks een blijvende favoriet werd, hebben de Colleen Hoover-films hun enorme boekverkoop nog niet weten te verklaren aan nieuwe kijkers. De nieuwste, Verity, probeert een frisse invalshoek met een plot geïnspireerd op Rebecca en verpakt in de sfeer van erotische thrillers uit de jaren negentig, maar het resultaat is een onhandige mislukking.

A-cast levert ongelijke prestaties

Dakota Johnson brengt haar gebruikelijke afstandelijke schermenergie naar de rol van worstelende schrijfster Lowen Ashleigh, een keuze die past bij de zelfbewuste momenten van het verhaal maar het dunne materiaal niet kan tillen. Anne Hathaway lijkt vast te zitten in een hooghartig, afstandelijk personage dat haar weinig ruimte geeft om te schitteren, terwijl Josh Hartnett de rol van de rouwende echtgenoot met beperkte impact invult. Het trio lijkt vaak onzeker of gedesinteresseerd.

Regisseur worstelt met toon en tempo

Michael Showalter, die Hathaway eerder door lichter romantisch komedieterritoir loodste in The Idea of You, lijkt niet te passen bij de mix van sombere sensualiteit en plotselinge melodramatische wendingen in dit project. Het resultaat voelt stijf en traag in het opbouwen van spanning, waarbij humor eerder per ongeluk dan bewust arriveert. De film sleept zich voort door weelderige decors en geheime gangmomenten voordat het de zwaar aangekondigde plotwendingen bereikt.

Plot steunt op bekende wendingen en wankele logica

Het verhaal begint met een gruwelijk straatongeluk dat Lowen en makelaar Jeremy Crawford samenbrengt. Al snel ontdekt ze dat hij getrouwd is met bestsellerauteur Verity Crawford, wiens onafgemaakte thrillerserie voltooid moet worden nadat een crash haar sprakeloos en bewegingloos heeft achtergelaten. Lowen neemt de opdracht aan en verhuist naar het familiehuis, waar ze een verborgen memoires ontdekt die de officiële versie van de gebeurtenissen tegenspreekt.

Vragen over waarheid en herinnering stapelen zich snel op, maar het verhaal kondigt zijn verrassingen zo duidelijk aan dat echte spanning nooit ontstaat. De film bereikt zijn belangrijkste confrontaties pas na meer dan een uur, om ze vervolgens te ondermijnen met donderende geluidseffecten en bekende genrepatronen.

The words should come directly from the center of the gut. They should be ugly and honest and bloody and a little bit terrifying, but completely exposed.

Technische afwerking maskeert kernzwaktes niet

Sterk production design en een score die knikt naar klassieke thrillercomponisten geven het project een glanzend oppervlak. Toch weet de film nooit echte hitte of emotionele inzet te genereren, zelfs niet tijdens de intiemere scènes. Het voelt uiteindelijk aan als standaard streamingkost ondanks het hoge profiel van de cast.

Vier Colleen Hoover-adaptaties hebben inmiddels bioscopen of streaming bereikt en samen honderden miljoenen opgebracht. Verity biedt tenminste een duidelijker haakje dan zijn voorgangers, maar laat de brede aantrekkingskracht van het bronmateriaal nog steeds onverklaard op het scherm.