- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Kitao Sakurai regisseert een kleurrijke maar inconsistent getoonde adaptatie vol gameverwijzingen en bekende gezichten.

De nieuwste bioscoopversie van de langlopende Street Fighter-videospelserie komt als een levendige maar ongelijke liefdesbrief aan trouwe fans. Onder regie van Kitao Sakurai en met Andrew Koji als Ryu naast Callina Liang als Chun-Li zet de film Hollywoods golf van nostalgische spelprojecten voort.

Regisseur omarmt buitensporige bronmateriaal

Sakurai en co-auteur T.J. Fixman tonen duidelijke enthousiasme voor het project, puttend uit decennia franchisegeschiedenis die in 1987 begon. Hun aanpak combineert uitgebreide cameo's en spelelementen met een poging om ook buiten de kernfans te reiken, al hapert het evenwicht vaak.

Geanimeerde sequenties verzorgen flashbacks in een opvallende 2D-anime-stijl die contrasteert met de live-actionbeelden. Het verhaal opent met een proloog uit 1987 en springt zes jaar vooruit om de broeders-in-arms Ken Masters en Ryu te volgen na het verlies van hun mentor.

Ensemblecast levert wisselende prestaties

Noah Centineo speelt Ken Masters als een onbeholpen figuur die in zwaar weer verkeert, terwijl Koji gewicht geeft aan de emotioneel belaste Ryu. Liang steelt de show met sterke uitstraling als Chun-Li, een undercover Interpol-agente met persoonlijke motieven tegen de schurk.

David Dastmalchian vertolkt M. Bison met een griezelige in plaats van campy inslag. Bijrollen zijn voor zanger Orville Peck, Curtis “50 Cent” Jackson, Kyle Mooney en een digitaal aangepaste Jason Momoa als de groene vechter Blanka. Eric Andre verschijnt als ringomroeper.

Gevechtsscènes benadrukken productiesterktes

Actiescènes domineren de filmduur en tonen uitgebreide kostuums en effecten die de spelpersonages nabootsen. Oude popnummers onderstrepen de toernooiscènes, inclusief een opvallend karaoke-moment voor Ken. De film herhaalt herhaaldelijk zijn centrale mantra over vechten en leven.

Toonwisselingen en toegankelijkheidsproblemen blijven bestaan

De film wisselt tussen serieuze momenten en parodie, wat een rommelig gevoel oplevert dat zowel trouwe fans als casual kijkers onbevredigd kan achterlaten. Niet-spelers kunnen moeite hebben met de vele verwijzingen, terwijl de live-actiongevechten soms achterblijven bij andere actiefranchises.

Een open einde signaleert vertrouwen in toekomstige delen, net als recente titels in andere speladaptaties die na een bioscooprun succes vonden op streaming.