Horrorfanaten horen elke paar weken dezelfde claim over de nieuwste release als de engste film van het jaar. Passenger zal zich niet bij die lijst voegen. De nieuwe film van regisseur André Øvredal leunt zwaar op plotselinge harde geluiden en schreeuwende gezichten maar bouwt nooit echte spanning op of betrekt de kijker bij het verhaal.

Vanlife-duo stuit op oude dreiging langs de weg

De film opent met een sterke scène waarin twee vrienden op roadtrip iets sinisters tegenkomen. Daarna verschuift het verhaal naar Maddie en haar vriend Tyler, een stel dat hun appartement in New York heeft opgegeven om fulltime in een camper te leven. Maddie, gespeeld door Lou Llobell, voelt zich minder verbonden met die levensstijl dan Tyler, gespeeld door Jacob Scipio. Korte flashbacks verwijzen naar haar moeilijke jeugd in pleeggezinnen en haar liefde voor schilder Bob Ross, wiens beroemde uitspraak over ‘happy accidents’ in het script wordt herhaald.

Geen van de hoofdpersonages voelt ooit overtuigend genoeg om voor te juichen. Het stel rijdt door lege landschappen met weinig vonk tussen hen. Melissa Leo verschijnt kort als Diana, een vrouw die snelle waarschuwingen en achtergrondinformatie geeft voordat ze uit het verhaal verdwijnt.

Monsterlore blijft vaag en inconsistent

Na een auto-ongeluk op een regenachtige nacht worden de twee het doelwit van The Passenger, een roerloos bovennatuurlijk figuur dat plotseling vooruit stormt en schreeuwt. Het wezen wordt gespeeld door Joseph Lopez en lijkt vaag op Iggy Pop. De aftiteling bevat zelfs het gelijknamige nummer van Iggy Pop.

Het script probeert het monster te verbinden met de legende van Sint-Christoffel en de oude Hobo Code die reizigers begin twintigste eeuw gebruikten. Een personage beweert dat het wezen altijd heeft bestaan. Deze details vormen nooit een duidelijk of logisch beeld, waardoor de regels van de dreiging onduidelijk blijven en het monster daardoor minder angstaanjagend is.

Stijlvolle scènes kunnen zwakke scares niet compenseren

Øvredal ensceneert een paar visueel opvallende momenten. Een scène volgt Maddie door een donkere parkeerplaats terwijl de camera langzaam om haar heen cirkelt. Een andere toont het stel dat over een veld vol lichamen rijdt. Een projector die een oude film vertoont, verandert in een bron van gevaar en steekt er als sterkste scène bovenuit. Af en toe is er gore, waaronder een nekletsel dat dramatisch bloed spuit.

Deze effecten komen zonder voldoende opbouw en voelen daardoor niet als echte horror. Jumpscares vertrouwen vooral op volume en plotselinge kreten in plaats van slimme opbouw. De 94 minuten durende film sleept op sommige momenten en de totale ervaring voelt meer saai dan spannend.

Passenger gaat op 22 mei 2026 in de bioscoop in première.