Ira Sachs keert terug met een stil maar indringend portret van het leven aan de rand van het New York van de jaren tachtig. In The Man I Love schetst de regisseur een ingetogen drama rond de amateur-performancekunstenaar Jimmy George, die met aids leeft en vasthoudt aan zijn creatieve drang.

Malek schetst een feilbaar maar magnetisch portret van Jimmy George

Rami Malek vertolkt Jimmy als een tanende figuur uit het downtown-milieu die ooit floreerde in de cabaretscene van het West Village. De personage voert provisorische theaterstukken op, zingt op familiefeesten en balanceert op een fragiel netwerk van steun, met zijn toegewijde partner Dennis (Tom Sturridge) en een nieuwe, passionele verhouding met buurman Vincent (Luke Ford).

Malek geeft de rol lagen van woede, tederheid en zelfmisleiding. Hij toont een performer die uitblinkt in vrouwelijke energie tijdens drag-optredens, maar achtervolgd wordt door zijn tanende legendarische status. De vertolking valt op door het weigeren om artistieke ambitie of fysieke aftakeling te romantiseren.

Sachs bouwt een documentaireachtige drama op basis van spontaniteit

Na zijn experimentele film Peter Hujar's Day filmt Sachs The Man I Love met dezelfde observerende intimiteit. Dialogen ontstaan in gemompelde gesprekken in plaats van gepolijste monologen. Scènes ontvouwen zich met de rommelige willekeur van het echte leven, zonder nette emotionele ontknopingen, maar toch een organisch geheel vormend.

De subtiele details uit de late jaren tachtig blijven subtiel, van het gebruik van AZT tot de performance-ruimtes in downtown. Jimmy probeert een chaotische repetitie uit de film Il Était un Fois Dans L'Est uit 1974 na te bootsen, compleet met de tirannieke diva. Naarmate zijn gezondheid achteruitgaat, vervaagt de grens tussen kunst en persoonlijke ontreddering steeds verder.

Een opvallende scène toont Jimmy die het Melanie-nummer What Have They Done to My Song Ma zingt tijdens het jubileum van zijn ouders. Malek maakt van het lied een rauwe uiting van levenslange defiance en verlies, en laat zien hoe de wereld niet langer luistert naar figuren als Jimmy.

Bijrollen zoals Rebecca Hall als Jimmy's zus Brenda voegen warmte toe zonder sentimentaliteit. De film viert uiteindelijk kleinschalige artistieke volharding, terwijl het de fysieke en emotionele tol van die tijd erkent.