Op 31-jarige leeftijd heeft Quinn Shephard zich gevestigd als een vooraanstaande stem in verhalen over tiener-meisjes. Ze creëerde de subversieve true-crime-serie “Under the Bridge” voor Hulu in 2024. Op 11 november lanceerde Netflix haar nieuwste project, “The Body”, een queer psychologisch drama dat zich afspeelt op een katholieke middelbare school in 2004. De serie bereikte snel de derde plaats in de wekelijkse ranglijsten van het platform.
Shephards drang om te regisseren begon opvallend jong. Ze herinnert zich dat ze als kind al aanbiedingsbrieven opstelde om een vriend van haar vader uit te nodigen voor een rol in een “Junie B. Jones”-verfilming. Het project viel in duigen toen een belangrijke locatie wegviel. Haar basisschooldirecteur bood ooit schertsend een klaslokaal aan, wat zij serieus genoeg nam om een draaischema op te stellen.
Haar entree in de industrie liep via het acteren. Ze begon op vierjarige leeftijd op sets in Praag tijdens de opnames van “Harrison’s Flowers” naast Andie MacDowell. Opgegroeid in Central Jersey en naar de openbare school gaand, zag Shephard productieomgevingen als haar venster op grotere werelden. Haar moeder, de voormalige actrice Laurie, beheerde haar carrière en moedigde gedurfde creatieve doelen aan.
Shephard schreef het script voor haar debuutfilm “Blame” als tiener. Ze draaide de film op haar twintigste en ging twee jaar later in première op Tribeca, nadat de financiering bijna was ingestort. Een investeerder beloofde herhaaldelijk geld dat nooit kwam, waardoor haar familie haar studiegeld en kinderinkomsten moest aanspreken om de productie af te ronden. Later haalde ze geld voor de postproductie bij elkaar via acteersjobs.
Geen enkel feit over hoe die film tot stand kwam, klopt ook maar enigszins.
De ervaring leidde tot een grote ommezwaai. Shephard stopte volledig met acteren, al staat ze er nog steeds voor open om terug te keren. Na “Blame” volgde de Searchlight-dramedy “Not Okay” uit 2022, die haar liet zien dat studiofilms ondanks grotere budgetten veel dezelfde logistieke druk kennen als indieproducties.
Shephard schreef een vroege versie van “The Body” ongeveer tien jaar geleden. Het verhaal volgt massahysterie in een kleine stad nadat een meisje genaamd Grace in coma raakt na een Halloweenfeest. Haar dansvriendinnen van de katholieke school, die haar onder druk zetten om ecstasy te nemen, verbergen de waarheid door religieuze visioenen van Grace te claimen. Het verhaal onderzoekt hoe verlangen, schaamte en repressie samenkomen in een gemeenschap die op zoek is naar betekenis.
Persoonlijke ervaringen met religie vormden de serie. Als kind ging Shephard af en toe naar de kerk met haar evangelische oma en vond ze de expressieve elementen aantrekkelijk. Later associeerde ze het georganiseerde christendom met politieke onderdrukking van queer gemeenschappen. Het werken aan de serie hielp die spanningen te verzoenen en wekte meer spirituele nieuwsgierigheid.
Mensen die naar de kerk gaan op zoek naar een religieuze ervaring, en ik en mijn vrienden in Silver Lake die een begeleide paddotrip doen… het is allemaal hetzelfde menselijke verlangen.
In al haar films en series onderzoekt Shephard wat het betekent om iets intens te willen, of dat nu macht, liefde, seks of antwoorden zijn. De gevolgen van dat verlangen komen naar voren bij de schoolmeisjes in “The Body”, net als bij de personages in “The Crucible”, een van haar vormende invloeden. Haar aankomende Netflix-serie zet die verkenning voort met studio-middelen, terwijl ze de persoonlijke overtuiging behoudt die haar vroegste onafhankelijke werk kenmerkte.