- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - PS3 nieuws
    - Xbox One nieuws
    - Xbox 360 nieuws
- Hardware nieuws

Het vernietigende oordeel van de regisseur over het excentrieke drama uit 1970 van Robert Altman staat in zijn boek Cinema Speculation

Quentin Tarantino verwierf in de jaren negentig bekendheid met zijn scherpe, dialogenrijke films die een nieuwe generatie filmliefhebbers wisten te boeien. Films als Reservoir Dogs en Pulp Fiction maakten diepe indruk op jonge kijkers die ze op het juiste moment ontdekten.

Tarantino geeft harde veroordeling in Cinema Speculation

Zeven jaar na Once Upon a Time... in Hollywood blijft Tarantino via zijn Video Archives-podcast en zijn schrijfwerk met cinema bezig. In Cinema Speculation blikt hij terug op films uit zijn jeugd, waaronder blaxploitationfilms en klassiekers als Dirty Harry en Taxi Driver.

Een film uit 1970 sprong er voor hem negatief uit. Tarantino schreef dat Brewster McCloud tot de slechtste films behoort die ooit door een grote studio zijn uitgebracht. Hij beschreef de ervaring van het kijken naar de film als onderdeel van een dubbelprogramma met zijn familie, die zijn sterke afkeer van het excentrieke verhaal deelde.

Brewster McCloud is een van de slechtste films die ooit een studiologo droeg.

Hij ging nog verder in zijn kritiek en noemde de film het filmische equivalent van een vogel die op je hoofd poept.

Altmans experimentele drama uit 1970 tart conventies

Brewster McCloud verscheen hetzelfde jaar als Altmans doorbraakfilm M*A*S*H. De film heeft Bud Cort in de hoofdrol als een teruggetrokken jongeman die in de Houston Astrodome woont, vleugels bouwt en gaat vliegen. De bijrollen worden gespeeld door Sally Kellerman, Michael Murphy en Shelley Duvall in haar eerste filmrol.

Het verhaal combineert farce, fantasie en ingetogen drama terwijl het een reeks mysterieuze vogelgerelateerde sterfgevallen volgt. Altman houdt het tempo bewust traag en weigert de standaard Hollywood-regels te volgen, waardoor een werk ontstaat dat deels documentaire en deels wilde uitvinding is.

Waarom de film decennia later nog steeds verdeeldheid zaait

Sommige kijkers zien het verhaal als een grillige kinderfantasie over vliegen. Anderen wijzen op de openlijke behandeling van seksualiteit en de maatschappelijke veranderingen die Amerika begin jaren zeventig doormaakte. Die combinatie slaat zelden bij iedereen aan, wat reacties als die van Tarantino verklaart.

Altman vulde de film met concurrerende ideeën en ongebruikelijke personagemomenten, waarbij hij het publiek uitnodigde hem op zijn eigen voorwaarden te ontmoeten. Het resultaat blijft een van zijn vrijmoedigste experimenten uit een decennium waarin studio’s nog zulke risico’s durfden te nemen.

Tarantino’s eigen films kiezen voor messcherpe humor en genre-subversie, dus de ernstige toon van Brewster McCloud valt mogelijk simpelweg buiten zijn voorkeuren. Een nieuwe kijkbeurt zou zijn mening kunnen veranderen, al beloont de film nog steeds alleen wie bereid is zijn vreemde, eigen ritme te accepteren.