- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - PS3 nieuws
    - Xbox One nieuws
    - Xbox 360 nieuws
- Hardware nieuws

De regisseur herinterpreteert een Roald Dahl-verhaal uit Alfred Hitchcock Presents, maar geeft toe dat de meester van de suspense tekortschoot

Quentin Tarantino put al lang inspiratie uit de klassieke cinema voor zijn eigen projecten. Zijn bijdrage aan de anthologiefilm Four Rooms uit 1995 ontleent direct aan een aflevering van de oude televisieserie Alfred Hitchcock Presents.

Twee versies van dezelfde gevaarlijke weddenschap

Beide verhalen gaan terug op een kort verhaal van Roald Dahl. De Hitchcock-aflevering uit 1960, getiteld Man from the South, volgt een gokker in Las Vegas die een weddenschap aangaat met een mysterieuze vreemdeling. Als de gokker zijn aansteker tien keer achter elkaar laat werken, wint hij een cabriolet. Bij één mislukking verliest hij een vinger. De spanning bouwt op met elke succesvolle klik, tot een onverwachte wending het spel beëindigt.

De aflevering heeft een jonge Steve McQueen in de hoofdrol en levert klassieke suspense, voordat het verhaal op het laatste moment wordt afgeremd. De uitkomst laat kijkers achter met een mengeling van opluchting en onbehagen.

Tarantino zet de weddenschap neer in een decadente setting

In Four Rooms regisseert en speelt Quentin Tarantino het laatste segment, The Man from Hollywood. Tim Roth vertolkt de hotelbediende Ted, die wordt meegesleept in een uitbundig nieuwjaarsfeest in een penthousesuite. Tarantino speelt filmregisseur Chester Rush, die de groep overhaalt de aanstekerweddenschap na te spelen met een vriend genaamd Norman. Ditmaal is de prijs een vintage Chevrolet Chevelle en de inzet het verlies van een vinger. Ted krijgt duizend dollar om eventueel de hakbijl te hanteren.

De opzet lijkt op het origineel, maar de toon verschuift naar donkere comedy. De weddenschap mislukt al bij de eerste poging, met onmiddellijke chaos en een veel grimmiger afloop dan de Hitchcock-versie toestond.

Tarantino geeft toe dat hij geen Hitchcock-fan is

Ondanks de duidelijke invloed heeft Quentin Tarantino zijn reserves uitgesproken over de legendarische regisseur. Tijdens een optreden in de podcast 2 Bears, 1 Cave verklaarde hij ronduit dat hij geen Hitchcock-fan is. Hij voegde er meteen aan toe dat Hitchcock tot de grootste regisseurs ooit behoort, maar zich beperkt voelde door het tijdperk waarin hij werkte.

He's one of the greatest directors who ever lived ... [but] I think he was held back by the times that he worked [in].

Tarantino wees specifiek op derde bedrijven die vaak aan kracht inboeten en op de Hays Code, die van 1934 tot 1968 de weergave van seks en geweld beperkte. Volgens hem verhinderden die normen dat verhalen hun volledige dramatische potentieel bereikten.

Tarantino levert het einde dat Hitchcock niet kon geven

Het belangrijkste verschil zit in de afloop van de weddenschap. De Hitchcock-aflevering redt de protagonist op het allerlaatste moment door een externe ingreep. Tarantino laat het mes vallen en toont het brute resultaat van dezelfde roekeloze gok. Deze keuze maakt het segment tot een bewuste uitbreiding van het originele idee in plaats van een simpele hommage.

Door het verhaal in een anthologiecomedy te plaatsen in plaats van in een van zijn eigen speelfilms, gaf Tarantino zichzelf de ruimte om grenzen te verleggen. Het resultaat eert de spanning van het bronmateriaal en voltooit tegelijk het donkerdere pad dat de eerdere versie niet kon nemen.