Production designer van Whalefall beschrijft enorme praktische walvissets en maagzuur-effecten

Ramsey Avery onthult hoe autopsieonderzoek, maatwerk rigs en bekledingsfoam de claustrofobische onderwatersequentie van de film tot leven brachten

De survivalthriller Whalefall plaatst de protagonist in het spijsverteringssysteem van een enorme potvis. Jay, gespeeld door Austin Abrams, komt in het dier terecht na een confrontatie met een reuzeninktvis tijdens een zoektocht naar de resten van zijn vader voor de kust van Californië.

Production designer Ramsey Avery leidde de bouw van functionele, met water gevulde praktische sets waardoor de cast en crew wekenlang binnen in de walvis konden werken. De aanpak steunde op gedetailleerd anatomisch onderzoek en maatwerk mechanische rigs om de voortdurende beweging en opsluiting over te brengen.

Anatomisch onderzoek stuurde elke ontwerpkeuze

Avery begon met autopsiefoto’s van potvissen en werkte nauw samen met biomedisch wetenschapper Dr. Joy Reidenberg. Dagelijkse vroege ochtendsessies werden gebruikt om echte dissecties te bestuderen en interne structuren accuraat in kaart te brengen.

Livebeelden van camera’s in orka’s, dolfijnen en bruinvissen leverden extra referenties op voor de beweging en vulling van maagwanden. Omdat er weinig publieke data bestaat over levende walvismaag, werden deze observaties centraal in het ontwerp.

Een tank van 60 voet en een articulerend walvishoofd zorgden voor in-camera actie

Regisseur Brian Duffield eiste dat alle interieurscènes in water plaatsvonden. Avery bouwde daarom een tank van 60 voet breed en 20 voet diep en monteerde een 30 voet lang deel van het walvishoofd op een animatronische arm. Het mechanisme liet de bek openen, sluiten en voor- en achteruit bewegen tijdens het filmen.

Ook werd een fysieke tong geïnstalleerd die kon op- en neergaan. Cameraman Aaron Morton en de stunt- en riggingafdelingen werkten samen om zoveel mogelijk actie praktisch en in beeld vast te leggen.

Bekledingsfoam en siliconenlagen creëerden een levend interieur

De maagwanden bestonden uit twee tot drie inch dikke bekledingsfoam bedekt met meerdere lagen doorschijnend, gekleurd siliconen. Zwaar canvas en lijm zorgden voor externe stevigheid terwijl flexibiliteit behouden bleef. De afgewerkte set was sterk genoeg voor zes weken filmen met acteurs, stuntmensen, camera’s en watereffecten.

Volledig uitgezet mat de hoofdmaag ongeveer acht voet breed en zes voet hoog. De meeste sequenties beperkten de ruimte tot de afmetingen van een slaapzak, wat het gevoel van opsluiting versterkte.

Meerdere rigs simuleerden walvisbeweging en maagbeweging

Vier aparte maagconstructies op verschillende rigs verzorgden verschillende bewegingen. Eén rig hield de hoofdmaag in constante zwembeweging. Een draairig simuleerde het ronddraaien van de walvis, terwijl een grote wiprig sloshing-effecten produceerde tijdens duiksequenties.

Echte anatomie en emotionele reis bepaalden kleur- en textuurkeuzes

De kleurenpaletten volgden gedocumenteerde walvisanatomie: de keel bleef wit, de eerste maag toonde spierwit en roze tinten, en de tweede maag bevatte rode zuren in roze. Deze verschuivingen volgden ook de emotionele afdaling van het personage van relatieve kalmte naar pure angst.

Methylcellulose met toevoegingen creëerde de dikke, havermoutachtige gal. Siliconenresten en belpoorten simuleerden zwevend materiaal en zuuractiviteit. Het mengsel dwong de acteur zichtbaar te worstelen door de vloeistof.