Producenten delen lessen over coproducties op BFI London Film Festival-panel

Ervaren producenten van bekroonde films als Fjord en I’m Still Here bespreken uitdagingen bij internationale samenwerkingen en culturele nuances.

Producenten van enkele van de meest opvallende films van dit jaar kwamen bijeen tijdens een BFI London Film Festival-industrie-evenement om de praktische realiteit van internationale coproducties te bespreken. De sessie, getiteld A Shared Vision: Perspectives on Co-production en gehouden in samenwerking met The Hollywood Reporter, bracht stemmen samen van projecten die grote festivalerkenning en aandacht voor prijzen hebben gekregen.

Panel brengt sleutelfiguren samen van recente festivalhits

Gemoderered door filmpodcastmaker en programmamaker Wendy Mitchell, namen aan de discussie deel: Dyveke Bjørkly Graver van Eye Eye Pictures, producent van de Cannes-winnaar Fjord; Alan Maher van Cowtown Pictures, achter Everybody Digs Bill Evans; Adrià Monés van Fasten, producent van The End of It; en Rodrigo Teixeira van RT Features, de drijvende kracht achter Oscar-winnaar I’m Still Here en Paper Tiger. Andere genoemde titels waren onder meer Sentimental Value.

Papierwerk en juridische verschillen bepalen Europese samenwerkingen

De panelleden wezen op variaties in administratieve processen over de grenzen heen. Producenten uit het Verenigd Koninkrijk en Ierland krijgen vaak te maken met uitgebreidere juridische betrokkenheid en extra vergaderingen in vergelijking met praktijken elders in Europa. Deze verschillen kunnen van invloed zijn op tijdschema’s en teamdynamiek bij grensoverschrijdende projecten.

Culturele benaderingen creëren zowel uitdagingen als kansen

Bjørkly Graver vertelde over een Noors-Griekse coproductie die scherpe contrasten in werkstijlen benadrukte. “I think maybe the biggest cultural difference I’ve experienced on a film was with a Norwegian-Greek co-production,” merkte ze op. “We are just so different in how we are as people. Norwegians are very put together and not showing emotions — very low conflict level, low drama.” Ze prees een vertrouwde Griekse collega die hielp bij het navigeren door de ervaring. “I was very happy I cooked this one up with one of my closest industry friends in Greece who guided me through it. The director was coming to me, saying, ‘They’re shouting at me. We’re arguing.’ And [my Greek producer friend] was like: ‘This is just normal conversation in Greece.’

De industriële schaal van Hollywood contrasteert met onafhankelijke modellen

Teixeira vergeleek de onafhankelijke Europese aanpak met de schaal van Hollywoodproducties. “Hollywood is different. It’s industrial,” legde hij uit. “It’s meeting with 25 people, … 30 people talking to you. You don’t have any power.” Hij reflecteerde ook op zijn voortdurende samenwerking met regisseur James Gray, recentelijk nog op Paper Tiger. “I know how to work with James,” zei Teixeira. “When I work with James, my money always comes back. I always make money. James Gray films are a safe investment.”