Popstar Never Stop Never Stopping viert tien jaar als blijvende cultklassieker van The Lonely Island

De komedie uit 2016 over een fictieve popster en zijn jeugdvrienden blijft lachen opleveren door scherpe nummers en oprecht hart

Op 3 juni 2016 bracht de bioscoop een van de scherpste komedies van de afgelopen jaren, maar het publiek bleef toen grotendeels weg. Popstar: Never Stop Never Stopping, de derde film van The Lonely Island-trio Andy Samberg, Jorma Taccone en Akiva Schaffer, verscheen nadat eerdere films als Hot Rod en MacGruber commercieel ook al tegenvielen. De film heeft intussen een trouwe schare fans en nieuwe waardering gekregen voor de mix van popparodie en een echte emotionele kern.

The Lonely Island bouwt voort op SNL-wortels met authentieke muzikale satire

Kijkers die de Saturday Night Live digital shorts van de groep kennen, herkennen hun stijl meteen. Het team excelleert in musicalcomedy omdat de nummers zelf gepolijst en geloofwaardig klinken terwijl ze venijnige humor leveren. Deze aanpak onderscheidt Popstar van mindere parodieën. Het verhaal volgt de opkomende popster Connor Friel, professioneel bekend als Connor4Real en gespeeld door Samberg, die zijn tweede album Connquest promoot na het enorme succes van zijn debuut Thriller, Also.

Connor4Real worstelt met roem, verraad en tegenslagen

Het verhaal volgt Connors opkomst via zijn boyband-verleden met jeugdvrienden Lawrence Dunn, bijgenaamd Kid Brain, en Owen Bouchard, bekend als Kid Contact. Connor eigent zich een kenmerkend couplet toe dat eigenlijk van Lawrence kwam, waardoor de groep vroegtijdig uit elkaar valt. Owen blijft als Connors dj terwijl de spanningen oplopen. Critici slachten Connquest af, waarbij een recensie de film reduceerde tot één scheldwoord-emoji. Onderweg toont de film sterke nummers zoals het ongemakkelijke queer-anthem Equal Rights en het bizarre Finest Girl (Bin Laden).

Stercameo’s en onvergetelijke scènes voeden de humor

Hooggeprofileerde optredens voegen extra lagen toe, waaronder Weird Al Yankovic, Ringo Starr, Emma Stone en Nas. Een lange bijensequentie springt eruit als hoogtepunt, terwijl het Spanje-getinte nummer Ibitha memorabele fonetische humor levert. De film balanceert snelle grappen met een verrassend oprecht verhaal over loyaliteit onder oude vrienden.

Jorma Taccone ziet Popstar als document van echte vriendschap

Een decennium later houdt de film het nog steeds uitstekend vol. De hoeveelheid grappen blijft indrukwekkend en een onderliggende warmte tilt de absurditeit naar een hoger niveau. Het verhaal culmineert in de hereniging van het originele trio als de Style Boyz tijdens een grote awardshow, waarmee thema’s van verzoening worden benadrukt. In een oral history van Rolling Stone merkte Taccone op dat het project persoonlijk raakte: de film legde de band van de groep zelf vast op het scherm.

Ik bedoel, het is deels een echt verhaal. Dat viel me op bij het herzien: ‘Holy sh**, we zijn ermee weggekomen een hele film te maken over ons drieën als vrienden. We hebben zoiets als een document van ons die over onze vriendschap praten, voor altijd.’

— Jorma Taccone, Rolling Stone oral history van de film

Taccone voegde toe dat de drie in het echte leven nog steeds close zijn en mogelijk opnieuw samenwerken, al zijn er geen concrete sequelgesprekken. De mix van uitzinnige humor en oprecht vriendschap blijft resoneren en maakt de film onmisbaar voor wie van slimme, songgedreven comedy houdt.