Poh Si Teng werkte meer dan twintig jaar achter de camera en in ondersteunende functies voordat ze voor het eerst zelf de regie op zich nam voor een speelfilm. De film, getiteld American Doctor, volgt drie Amerikaanse artsen die als vrijwilliger werken in ziekenhuizen in Gaza tijdens de aanhoudende oorlog.
Teng sprak met The Hollywood Reporter tijdens het recente SCAD Savannah Film Festival, waar de documentaire werd vertoond in het programma Docs to Watch. Ze benadrukte dat het verhaal minder draait om de Amerikaanse vrijwilligers zelf en meer om de banden die zij opbouwen met Palestijnse medische staf. Die relaties bieden volgens haar een manier om het verhaal te verbinden met het publiek in de Verenigde Staten.
Teng, geboren in Maleisië en nu woonachtig in de Verenigde Staten, werkte eerder als cameravrouw voor de Associated Press, als verslaggever voor The New York Times, als documentairecommissaris bij Al Jazeera, als studio-executive bij ABC en als grants director bij de International Documentary Association. Ze koos er lange tijd voor om andere regisseurs te ondersteunen in plaats van zelf projecten te leiden.
Het omslagpunt kwam met de escalatie van het geweld in Gaza. Nadat ze zag dat collega’s bij Al Jazeera werden getroffen, besloot Teng dat het tijd was om zelf te regisseren. “Lange tijd, denk ik 22 jaar lang, voelde ik nooit dat mijn stem als regisseur nodig was,” legde ze uit. “Toen de genocide plaatsvond… wilde ik iets doen. Ik dacht dat het misschien tijd was.”
Geld ophalen bleek moeilijk. Weinig instellingen wilden een project steunen dat zich richt op de huidige crisis in het Midden-Oosten. Teng putte 150.000 dollar uit haar eigen spaargeld en kreeg extra steun van kunstenaars, muzikanten en activisten. Het team bestond uiteindelijk uit bijdragers uit acht landen.
Omdat Teng zelf Gaza niet in kon, werkte ze samen met lokale filmmakers die gedurende ongeveer vijftig dagen opnamen maakten rond de kerstperiodes van 2024 en 2025. Het team legde het dagelijks leven en sterven vast binnen en rond de ziekenhuizen onder de druk van de Israëlische blokkade.
Een van de drie Amerikaanse artsen die in beeld komen is dr. Mark Perlmutter. Vroeg in het proces drong hij er bij Teng op aan om ook schokkende beelden te tonen van kinderen die omkwamen bij een luchtaanval. “Mark bepaalde de toon van de film, en daarna was er geen weg meer terug,” herinnerde ze zich. Vanaf dat moment besloot ze het ruwe materiaal te gebruiken dat haar team had vastgelegd.
Om het verhaal boeiend te houden, liet Teng zich structuurmatig inspireren door series en films als The Pitt, Chernobyl en The Babadook. De voltooide documentaire ging in januari in première op Sundance en werd in augustus uitgebracht door Watermelon Pictures. Later werd de film vertoond voor een volle zaal in het SCAD Museum of Art tijdens het festival in Savannah.
Als je ‘de ander’ ziet als jezelf — als we Palestijnen zouden zien zoals we onszelf zien — zouden we meer bereid zijn om voor hen te vechten, zeker als het gaat om ons belastinggeld dat wordt gebruikt om hen te schaden.
Met een shirt waarop “HOSPITALS SHOULD NOT BE TARGETED” stond, beschreef Teng haar eerste reactie op de drie Amerikaanse vrijwilligers — een Joodse, een Palestijnse en een zoroastrische. Ze vroeg zich af hoe zulke verschillende mensen samen konden werken. De antwoorden die ze vond vormen de emotionele kern van haar regiedebuut.