Pello Bilbao maakte op discrete maar gedenkwaardige wijze een einde aan zijn professionele carrière op de slotdag van Lombardije. De Baskische wielrenner finishte als zevende en nam samen met Ion Izagirre en andere ploeggenoten een emotioneel afscheid in een familiaire sfeer, waarbij ook zijn vrouw en kinderen onverwacht aanwezig waren.
Bilbao omschreef de dag vanaf de vroege uren als zeer emotioneel. De verrassing om zijn familie in de teamwagen te zien en de bezoeken van onverwachte vrienden zorgden voor zenuwen en vreugde. Het feit dat hij zijn afscheid deelde met Izagirre en Geraint Thomas maakte het moment nog intenser, maar eenmaal in de koers wist hij zich te concentreren op het genieten van zijn laatste 240 kilometer als prof.
Ik wist dat het mijn laatste 240 kilometer als prof waren, de laatste helse momenten op de fiets. Ik wilde tot het uiterste gaan, ervan genieten en een goed resultaat neerzetten. Gelukkig verliep alles zoals gepland.
De renner gaf aan dat hij ongeveer twee jaar geleden al besloot te stoppen, al waren er momenten van twijfel, vooral na gesprekken met Mikel Landa en Fran. Uiteindelijk koos hij ervoor om zijn standpunt te handhaven vóór de Clásica San Sebastián om een hoofdstuk dat hij al als gesloten beschouwde niet onnodig te rekken.
Zonder concrete plannen behalve genieten van zijn vrijheid benadrukte Bilbao de opluchting dat hij niet langer elk detail van zijn dagelijks leven hoeft te controleren. Gewoon kunnen ontbijten zonder restricties, de fiets alleen voor plezier gebruiken en volop tijd doorbrengen met familie en vrienden waren de prioriteiten die hij noemde voor deze nieuwe fase.
De Bask herinnerde zich de eisen van de sport, zoals het wegen van eten of trainingen altijd voorrang geven. Met jonge kinderen was die discipline extra zwaar en een van de belangrijkste redenen om juist nu te stoppen.
Bilbao noemde het verlies van ploeggenoten als Gino Mäder, Michele Scarponi en Víctor Cabedo als de zwaarste ervaringen. Slechts een maand na het overlijden van Mäder volgde zijn etappezege in de Tour de France, die hij aan zijn overleden collega opdroeg en die voor het hele team als een opluchting voelde.
Over het racen tegen renners als Tadej Pogačar en Wout van Aert gaf Bilbao toe dat het niveauverschil hem vaak tot secundaire plaatsen dwingt. Toch waardeert hij het spektakel dat deze atleten voor de sport creëren.
De renner benadrukte dat hij nergens spijt van heeft en tevreden is met wat hij heeft bereikt gezien zijn fysieke mogelijkheden. Na een sabbatical sluit hij niet uit zich in te zetten voor grassroots-projecten dicht bij huis, maar hij sluit topniveau of WorldTour-verplichtingen uit.
Het zou kunnen, ik sluit het niet uit. Waarschijnlijk niet op het hoogste niveau, maar er zijn genoeg projecten hier in de buurt en ik zal me vast wel met een daarvan bezighouden.