Pello Bilbao sluit zijn carrière af met een zevende plaats in Lombardije en een afscheid zonder spijt

De Baskische wielrenner neemt afscheid na een emotionele dag met Ion Izagirre en Geraint Thomas en laat een leven vol professionele eisen achter zich

Pello Bilbao maakte een einde aan zijn professionele loopbaan met dezelfde discretie die hem kenmerkte in de wedstrijden. Zijn laatste dag in Il Lombardia had een intieme afscheidssfeer, omringd door familie in de teamwagen en met het laatste lijden op de fiets. Vanuit de rust van iemand die op tijd een beslissing heeft genomen, spreekt de Baskische renner zonder onopgeloste zaken met de sport.

Een emotioneel afscheid gedeeld met Ion Izagirre

De zaterdag was vanaf de eerste verrassingen van de ochtend bijzonder emotioneel. Zijn vrouw verscheen onverwacht met de kinderen, en talrijke vrienden kwamen op bezoek. Hij deelde het moment met Ion Izagirre en Geraint Thomas, waarbij de laatste tot enkele minuten voor de start nog in onzekerheid verkeerde. Eenmaal in de race concentreerde Bilbao zich op zijn laatste 240 kilometer als prof, leed hij tot het uiterste en behaalde een zevende plaats die hem zeer tevreden stelt in een monument van hoog niveau.

De beslissing om te stoppen werd twee jaar geleden genomen

Bilbao legt uit dat hij het besluit om te stoppen twee jaar geleden nam, hoewel er momenten van twijfel waren, zoals het voorstel van Mikel Landa voor de Clásica de Donosti. Uiteindelijk herinnerde hij zich de redenen waarom hij het wielrennen wilde verlaten en koos hij ervoor niet door te gaan. Nu, als gepensioneerde, wil hij zich bevrijden van de exclusieve last die de sport eist en genieten van normale routines.

Gewoon die last niet meer hebben, die exclusiviteit die het wielrennen eist. Gewoon kunnen opstaan en niet hoeven nadenken over wat je gaat ontbijten, gewoon ontbijten wat je lekker vindt.

— Pello Bilbao, Interview met MARCA na Il Lombardia

Het slechtste en het beste moment in zijn carrière

Het slechtste moment kwam met de dood van Gino Mäder, samen met het verlies van Michele Scarponi en Víctor Cabedo. Deze gebeurtenissen deden hem het risico van de sport van dichtbij voelen. Vreemd genoeg volgde kort daarna zijn etappezege in de Tour de France, die hij opdroeg aan Mäder en die als opluchting diende voor het team, dat in totaal drie overwinningen boekte.

Strijden tegen de huidige fenomenen en zonder onopgeloste zaken

In het tijdperk van Tadej Pogačar en Wout van Aert erkent Bilbao dat het op veel momenten moeilijk was om in de overwinning te geloven en dat hij zich moest neerleggen bij de beste mogelijke plaatsen. Toch koestert hij geen wrok: hij vindt dat hij meer heeft bereikt dan een renner met zijn kenmerken kon verwachten en voelt zich niet onderschat. Hij waardeert vooral de waardering van de mensen die hem van dichtbij kennen.

Toekomstplannen en verbinding met het wielrennen op de basis

Van de generatie van Euskaltel is alleen Mikel Landa nog actief. Bilbao bewondert zijn andere stijl en sluit niet uit dat hij na een sabbatical terugkeert naar de wielerwereld, zij het niet op het hoogste niveau. Hij wil zich inzetten voor projecten dicht bij huis, op de basis, om verbonden te blijven zonder de eisen van een WorldTour-team.

Tags bij dit artikel