Iraans actrice en filmmaker Pegah Ahangarani heeft een diep persoonlijke documentaire gemaakt die put uit decennia van familiebeelden om de herhaalde cycli van hoop en repressie te volgen die haar land sinds 1979 hebben bepaald.

Ahangarani opent met het verloren geloof van een vader in de revolutie

De film opent met een focus op haar vader, Jamshid, die ooit korte films maakte die ongelijkheden onder de sjah aan de kaak stelden. Hij verwelkomde de revolutie van 1979 als een prachtige dag en vocht zelfs aan het front tijdens de lange oorlog met Irak. Zijn betrokkenheid eindigde abrupt toen autoriteiten zijn goede vriend Davoud executeerden wegens kritiek op de nieuwe Islamitische Republiek, ondanks Jamshids directe verzoeken aan ayatollah Khomeini.

Volgende hoofdstukken belichten leraren, ooms en studenten die door het regime werden geviseerd

Vier extra secties volgen andere familieleden en mentoren die verbanning of geweld ondergingen omdat ze het gezag uitdaagden. Een voormalige lerares werd het land uitgezet nadat ze een feestje had gegeven zonder de verplichte hoofddoek. Een oom die opgroeide tijdens de revolutie sloot zich aan bij campusprotesten en overleefde de dodelijke inval in een studentenhuis in Teheran in 1999, waarbij meerdere studenten om het leven kwamen en duizenden werden gearresteerd.

Graanachtige beelden van die botsingen tonen hoe Revolutionaire Garde-troepen demonstranten de straat op sleuren en hen zwaar mishandelen. Dergelijke beelden bereiken zelden een internationaal publiek vanwege beperkte persvrijheid en periodieke internetstoringen in Iran.

Ahangarani legt de opstand van 2009 vast vanuit de straten

De regisseur zelf begon protesten te filmen toen ze volwassen werd en volgde daarmee het voorbeeld van haar ouders, die beiden in de film werkten. Haar beelden bereiken een hoogtepunt tijdens de demonstraties van 2009 die uitbraken na de betwiste herverkiezing van Mahmoud Ahmadinejad. Een langere sequentie toont demonstranten die een woonhuis in vluchten terwijl veiligheidstroepen het gebouw bestormen.

Film eindigt met ballingschap en een voorzichtige noot van hoop op toekomstige verandering

Ahangarani verlaat uiteindelijk Iran en blijft vanuit het buitenland protestbeelden monteren terwijl ze een dochter opvoedt. De documentaire schetst een somber portret van een familie die de revolutie ooit steunde, maar dierbaren verloor aan het systeem dat ze zelf hielpen opzetten. In het laatste deel suggereert de film dat herhaalde repetities van verzet uiteindelijk tot blijvende verandering kunnen leiden.