Paul Thomas Anderson legt de spookachtige solovoorstelling van Cameron Winter in Carnegie Hall vast in nieuwe documentaire

De Oscarwinnende regisseur volgt zijn laatste speelfilm met een sobere 72 minuten durende concertfilm die in première gaat op het New York Film Festival en in 35mm roadshowvertoningen wordt uitgebracht.

Oscarwinnend filmmaker Paul Thomas Anderson richt zijn camera op een eenzame podiumprestatie in zijn nieuwste project, een minimalistische concertdocumentaire rond Cameron Winter. De 72 minuten durende film legt de optreden van de Geese-frontman in december 2025 in Carnegie Hall vast en krijgt zijn wereldpremière op het New York Film Festival. Roadshow-achtige bioscoopvertoningen met 35mm-afdrukken volgen in het hele land.

Een uitgeklede avond in bijna-duisternis

Winter, destijds pas 23 jaar oud tijdens de opnames, brengt een set die grotendeels afkomstig is van zijn debuut soloalbum Heavy Metal. Hij begeleidt zichzelf op een Steinway-vleugel terwijl hij met zijn rug grotendeels naar het publiek gekeerd zit. Het podium blijft gedempt verlicht, er is vrijwel geen podiumpraat en de sfeer blijft het grootste deel van de avond somber. Een kort moment waarop de artiest van het instrument wegloopt, vormt een van de weinige lichte noten voor de kijkers.

Winter zingt in een spookachtige bariton die af en toe overgaat in falset. Zijn repertoire omvat nummers als Cancer of the Skull, Take It With You, If You Turn Back Now en Vines. De teksten verwijzen onder meer naar de duivel, Jezus, God en Brian Jones van de Rolling Stones, vaak op een elliptische manier. Een regel springt duidelijk in het oog: I feel loneliest when I'm with you.

Anderson past sobere aanpak toe op onderwerp

Anderson beperkt de film vrijwel volledig tot het concert zelf en opent alleen met een korte montage van publiek dat tickets laat scannen. De aftiteling begint na de hoofdmix, gevolgd door een toegift en een slotgrafiek die grappend meldt dat Winter op 23-jarige leeftijd is overleden. Close-ups tonen de intense, art-cabaretstijl van de zanger, terwijl bredere shots vanaf de achterkant van het podium, het plafond en zelfs een handheld wandeling door het gangpad visuele afwisseling bieden. Tijdens een nummer verschijnt een schaduw van de artiest op een van de muren van de zaal.

Een aangrijpende maar monotone ervaring

De nummers hebben een incantatorische kwaliteit à la Nick Cave die voor sommige luisteraars kan vervagen tot een gevoel van eenheid. Toch biedt het intieme camerawerk het publiek een duidelijker beeld van Winters meditatieve voordracht dan veel bezoekers in de zaal kregen. Het resultaat is een artistieke, zelfbewuste productie die er desondanks in slaagt de sfeer van de avond over te brengen.

Tags bij dit artikel