Paul Seixas sluit recordjaar af met Il Lombardia en blijft mountainbiken

De jonge Fransman wint zijn eerste Monument, boekt zeges in de Itzulia en de Waalse Pijl en start de dag erna in de Roc d’Azur zonder rust.

Paul Seixas werd zondag wakker als winnaar van Il Lombardia. Minder dan 24 uur na zijn eerste Monument hing hij alweer een startnummer om, verruilde zijn racefiets voor een mountainbike en nam de start in de Roc d’Azur. Er waren geen eindeloze vieringen of uitslapen. Hij won, wisselde van fiets en reed gewoon door. Weinig beelden vatten het afgelopen seizoen beter samen.

Seixas stapelt in één seizoen resultaten op die voor velen een halve carrière zouden zijn

Met slechts twintig jaar sluit Seixas 2026 af met een palmares waar veel renners een halve loopbaan voor nodig hebben. Hij won Il Lombardia, de Waalse Pijl en de Itzulia. Daarnaast werd hij tweede in Strade Bianche en Luik-Bastenaken-Luik, vierde in de Tour de France en derde op het wereldkampioenschap tijdrijden. Een groot deel van dat seizoen reed hij nog als negentienjarige.

De demonstratie in Como maakt hem de jongste winnaar ooit

De overwinning op zaterdag in Como was de kers op de taart. De laatste grote koers van het kalenderjaar werd een demonstratie van de Fransman, die allang niet meer als belofte wordt gezien. Seixas viel aan op de Civiglio, achttien kilometer voor de finish, en liet een voor een enkele van de beste renners ter wereld achter zich. Enric Mas werd tweede op 48 seconden en Giulio Ciccone completeerde het podium. Daarachter volgden Evenepoel, McNulty, Pidcock en Pello Bilbao. Met twintig jaar en zestien dagen werd hij de jongste winnaar in de geschiedenis van Il Lombardia.

Het seizoen begon sterk in februari en werd bevestigd in de klassiekers

Het begin van het seizoen lag in februari. Seixas startte in de Algarve en liet zien dat zijn ontwikkeling geen rekening hield met gebruikelijke termijnen. Daarna volgde Strade Bianche, waar alleen Tadej Pogačar hem kon verslaan. De bevestiging kwam kort daarna in de Itzulia. Hij won het klassement en drie etappes, werd de jongste winnaar ooit van de koers en toonde dat hij al over de diepgang beschikte om een WorldTour-wedstrijd een week lang te domineren.

De Ardennenklassiekers zetten de lat nog hoger. Hij won de Waalse Pijl op de Muur van Hoei met een autoriteit die moeilijk te rijmen valt met iemand die veel van die wegen nog aan het ontdekken was. In Luik-Bastenaken-Luik kwam hij opnieuw Pogačar tegen en eindigde als tweede. De Sloveen zelf omschreef de Fransman eenvoudig: hij had “een brutaal motorblok” en reed “zonder angst voor iets”.

De Tour de France was de grootste test en een historisch vierde plek

De Tour betekende een andere uitdaging. Zijn grootste examen en tegelijk het podium waarop elk overdreven risico duur kon uitpakken. Seixas startte als negentienjarige en werd de jongste renner sinds 1937 die de Grande Boucle reed. Frankrijk, dat al decennia op zoek was naar een renner om een deel van zijn wielerhistorie op te laden, had drie weken nodig om in hem te geloven. Seixas werd vierde. Hij kwam dicht bij het podium in zijn eerste grote ronde, hield stand in de bergen, de druk en de vergelijkingen met veel ervaren renners. Onder de jongeren eindigde alleen Isaac del Toro voor hem.

De tegenslagen van het seizoen remden zijn ambitie niet af

Het seizoen kende ook tegenslagen. In de Tour de l’Ain-Auvergne-Rhône-Alpes viel hij en moest hij voor de laatste etappe opgeven. Op het WK in Montreal arriveerde hij met goede benen om voor de regenboogtrui te strijden, maar krampen maakten een einde aan zijn kansen. Seixas zocht daarna geen excuses. Hij was veel harder voor zichzelf dan wie dan ook van buitenaf.

Het is beschamend wat ik heb gedaan. Frankrijk verdient geen leider als ik.

— Paul Seixas, Na het WK in Montreal

Van Monument naar mountainbike zonder rust

Twee weken later won hij Lombardije. Van Montreal naar Como werd een andere kant van de renner zichtbaar. Er is de kracht, zijn klimcapaciteit en een weerstand die hem al in staat stelt om in extreem lange ritten te antwoorden. Er is ook die innerlijke eis die hem ertoe brengt zichzelf met een ongebruikelijke hardheid te beoordelen, zeker voor iemand die net de adolescentie achter zich heeft gelaten.

Zondag kwam de kater. Er was geen bank. Seixas verscheen in de Roc d’Azur met een mountainbike en nog eens tweeënhalf uur inspanning voor de boeg. Hij had geen competitieve doelen of de intentie om risico’s te nemen. Hij reed een groot deel van het parcours samen met Bruno Armirail en koos er bij de technischste passages voor om opzij te gaan en de betere afdalers te laten passeren. “Ik wilde plezier maken”, legde hij uit.

Hij finishte dertien minuten achter de winnaar. Een dag nadat hij in Como de armen had geheven, na een seizoen met een Itzulia, een Waalse Pijl, een Monument, een vierde plek in de Tour en een WK-podium, deed Paul Seixas opnieuw wat hij in 2026 het meest had gedaan. Hij zette de helm op, stapte op een fiets en ging fietsen.

Tags bij dit artikel