De moord op John Lennon voor zijn appartement in New York in december 1980 veroorzaakte schokgolven over de hele wereld. Terwijl de wereld rouwde om het verlies van een cultureel icoon, worstelde Paul McCartney met de dood van zijn beste vriend en langjarige muzikale partner.
Samen vormden ze de kern van The Beatles, een samenwerking die een heel tijdperk bepaalde voordat de band tien jaar eerder uit elkaar ging. De publieke aandacht richtte zich destijds vooral op hun eerdere conflicten, maar de twee hadden al jaren voor de tragedie in stilte de vrede gesloten.
Het nieuws van Lennons dood bereikte McCartney meteen. Hij trok zich terug in zijn studio in plaats van alleen thuis te blijven. Toen journalisten later om een reactie vroegen, leidde zijn korte antwoord dat het "een tegenvaller" was tot scherpe kritiek van mensen die het als onverschilligheid zagen.
In werkelijkheid verborg het korte antwoord een diep verdriet. McCartney beschreef het later als een moment van pure schok in plaats van ongevoeligheid.
McCartney gaf zijn emoties een plek in de muziek. Alleen in een zolderkamer in zijn huis in Sussex met alleen een akoestische gitaar begon hij te componeren aan wat hij zelf een liefdeslied voor zijn overleden vriend noemt.
Herinneringen aan tieneravonturen met liften en de gedeelde successen die een van de invloedrijkste bands ter wereld vormden, kwamen naar boven. Het resulterende nummer, "Here Today", fungeert als een denkbeeldig laatste gesprek waarin McCartney gevoelens uit die hij nooit rechtstreeks had uitgesproken.
Het schrijven van dit nummer was heel emotioneel. Ik zat daar gewoon in die kale kamer, dacht aan John en besefte dat ik hem kwijt was. Het was een groot verlies, dus een gesprek met hem voeren in een lied was een vorm van troost.
Uitgebracht op het album Tug of War uit 1982, neemt "Here Today" een bijzondere plek in tijdens McCartney's liveoptredens. De lampen dimmen, de muzikant blijft alleen achter met zijn gitaar en het publiek ziet een intieme herbeleving van het ontstaan van het nummer.
McCartney heeft opgemerkt dat de tekst hem eindelijk in staat stelde te zeggen wat de maatschappelijke normen vroeger verhinderden: een openlijke liefdesverklaring tussen twee mannen die sinds hun tienerjaren als broers waren.
En als ik zeg dat ik hem echt liefhad, daar is het, ik heb het gezegd. Wat ik nooit tegen hem zou hebben gezegd.
Lennons invloed is ook nu nog zichtbaar in McCartney's werk. Door dit ene nummer bereikt de diepgang van hun band nieuwe generaties luisteraars.