Een nieuwe productie van de musical Brigadoon uit 1947 van Lerner en Loewe is geopend in het Pasadena Playhouse, en biedt het publiek een kleinschalige maar expansieve interpretatie van het verhaal over een Schots dorp dat eens per eeuw verschijnt.

Scriptbewerkster en regisseur zorgen voor eigentijdse helderheid

Alexandra Silber bewerkte het boek met toestemming van de nalatenschap, waarbij ze gedateerde elementen wegsnoeide en de motieven van de personages aanscherpte zonder de score of de centrale fantasie te verstoren. Regisseur en choreograaf Katie Spelman zorgde ervoor dat de enscenering samenhangend en levendig aanvoelt in plaats van als een museumstuk.

De meest opvallende verschuiving betreft de dorpshistoricus en gids, nu Weduwe Lundie en gespeeld door Tyne Daly. Het personage brengt de expositie met rustige autoriteit en verschijnt vroeg om het verhaal te kaderen.

Hoofdrollen creëren geloofwaardige connectie over de tijd heen

Betsy Morgan portretteert Fiona als een volwassen vrouw die al beperkte romantische vooruitzichten heeft geaccepteerd in het geïsoleerde dorp. Max von Essen speelt Tommy als een reflectieve New Yorker in de veertig, waardoor hun verkering meteen diepgang krijgt en de beroemde ballads met verse emotionele lading landen.

Hun vertolkingen van “Almost Like Being in Love” en “The Heather on the Hill” bouwen op van ingetogen begin tot weergaloze ontladingen die beide stemmen benadrukken.

Bijrollen krijgen nieuwe dimensie en eigen initiatief

Donna Vivino herdenkt Meg als de capabele eigenares van de plaatselijke taveerne in plaats van een eendimensionaal komisch figuur. Haar uitvoering van “The Love of My Life” maakt het nummer tot een levendig hoogtepunt van de eerste akte. Spencer Milford humaniseert de worstelende Harry, verzacht de stalker-elementen en behoudt tegelijk de dramatische spanning.

Choreografie eert het erfgoed van Agnes de Mille

Spelman creëerde twee uitgebreide danssequenties die in het oog springen. Een geblinddoekte pas de deux voor het verloofde stel Charlie en Jean vangt verlangen binnen traditie. Later voert Jessica Lee Keller een rauwe solodans uit tijdens de begrafenis die verdriet uitdrukt via precieze, bijna wilde bewegingen.

Ontwerpteam ondersteunt de magische illusie

De decors van Jason Sherwood, de kostuums van Raquel Adorno en een orkest van twintig man onder leiding van Brad Gardner scheppen een meeslepende sfeer van de Schotse Hooglanden op het podium in Pasadena. De productie verraadt nooit de technische inspanning achter de betovering.

Finale levert emotionele beloning

Het verhaal viert uiteindelijk de spanning tussen cynisme en romantiek. Toeschouwers die de sentimentaliteit omarmen, zullen de slotscènes meeslepend vinden. De revival loopt in het historische staatstheater van Californië en toont hoe doordachte aanpassingen klassieke musicals vitaal kunnen houden.