Pablo Larraín's My Sad Dead weeft spoken, satire en stedelijk verval in Buenos Aires

De 186 minuten durende film volgt een gepensioneerde arts die de doden hoort en de harde realiteit van het leven in de Piedrabuena-projecten blootlegt.

Pablo Larraín keert terug met een omvangrijke en bijzondere film die het bovennatuurlijke combineert met scherpe sociale observatie. My Sad Dead volgt het leven van een gepensioneerde arts die de rusteloze geesten van de doden kan horen in een zware buurt in Buenos Aires.

Larraín bouwt een gelaagd spookverhaal in brutalistische woningbouw

Het verhaal draait om Ema, gespeeld door Mercedes Morán in een indrukwekkende rol. Zij is teruggekeerd naar de Piedrabuena-projecten om voor haar stervende moeder te zorgen. De buurt bestaat uit strakke, achthoekige flatgebouwen rond een centrale watertoren, wat een sfeer van isolatie in plaats van gemeenschap creëert.

Geesten verschijnen in een subtiele, laagcontrast visuele stijl die ze laat opgaan in het roze-grijze palet. Velen stierven een gewelddadige dood en herhalen nu in verwarring hun laatste momenten. Ema negeert hen grotendeels tot haar vervreemde familie uit Seattle arriveert en haar onrustige tienernicht Julia meeneemt.

Familiebezoek onthult gedeeld vermogen om met geesten te communiceren

Lidia en haar man brengen Julia mee, die Ema’s gave deelt maar op intieme en onconventionele wijze met de doden omgaat. De film verkent thema’s van vlees, verval en verbinding voorbij de fysieke wereld, terwijl het ook grafische scènes van gewelddadige sterfgevallen in de buurt toont.

Bewoners komen samen in een verlaten recreatiecentrum waar bijeenkomsten uitmonden in klachten over criminaliteit en buitenstaanders. Ema gebruikt haar gave om het lijden van de geesten te verlichten wanneer een vervuild waternet plotseling iedereen in Piedrabuena de geesten laat horen.

Film groeit uit van geplande miniserie tot cinematische ervaring

Oorspronkelijk bedacht als Netflix-miniserie, werd het project omgevormd tot deze 186 minuten durende speelfilm voor de première op het filmfestival van San Sebastián. Het resultaat voelt volledig cinematografisch, met rijke textuur en observerende details die doen denken aan Krzysztof Kieślowski’s Dekalog in de focus op een enkel wooncomplex.

Mede geschreven met Mariana Enriquez en anderen, weeft het scenario talrijke zijverhalen die variëren van hard tot donker humoristisch. Het geheel blijft wrang grappig en vreemd opbeurend ondanks het zware onderwerp.

Tags bij dit artikel