Ourluis Aular spreekt met een rustige en enigszins verlegen stem, alsof hij nog steeds moeite heeft om de plaats die hij vandaag inneemt onder de beste sprinters ter wereld te aanvaarden. De Venezolaanse renner van Movistar Team bevindt zich in Bulgarije, klaar voor zijn tweede deelname aan de Giro van Italië en komt als een van de namen die de meeste aandacht trekken in de massasprints.

Achter deze renner die al op gelijke voet met de grote sprinters meestreed, ligt een carrière opgebouwd met constant hard werken, voortdurende verhuizingen en banen die hem in staat stelden om door te fietsen toen het professionele doel nog ver weg leek.

Gemotiveerd voor zijn tweede deelname aan de roze koers

Aular toont zich tevreden en gemotiveerd met het team dat hem dit seizoen begeleidt. Vorig jaar kwam hij dicht bij een etappezege en nu komt hij met meer ervaring en meer enthousiasme. “Ze hebben me behandeld als een van de familie en de aanpassing was perfect”, legt hij uit. Die stabiliteit stelt hem in staat om de druk beter te hanteren die hoort bij het beschouwd worden als favoriet. “Er zijn altijd meer favorieten. Ik probeer de dingen goed te doen en mezelf maximaal te geven”, voegt hij eraan toe.

Van Venezuela naar de wereld: de eerste stappen in het wielrennen

Om zijn huidige glimlach te begrijpen, zelfs als hij over offers praat, moeten we teruggaan naar zijn kindertijd in Venezuela. Voordat hij op een fiets stapte, droomde hij ervan voetballer of honkballer te worden. Dankzij zijn neef en zijn vader kreeg hij zijn eerste fiets en ontdekte hij dat hij in deze sport kon uitblinken. Hij had nooit gedacht professioneel te worden.

Een Venezolaanse ploegmaat die al in Spanje reed, opende de eerste Europese deur door hem aan te bevelen bij een team. Daarna kwamen de wedstrijden op Spaans grondgebied, een Copa de España die hem zichtbaarheid gaf en vervolgens België, een veeleisend land voor jonge wielrenners. Langzaam groeide hij en maakte hij een naam.

Het werk als bezorger terwijl hij de droom najaagde

De realiteit sloeg hard toe toen hij zijn leven zelf moest bekostigen. Hij woonde in Navalcarnero en werkte in Madrid, elke dag reizend. Een tijd lang bezorgde hij maaltijden met een rugzak op zijn rug om te overleven terwijl hij probeerde in het wielrennen te blijven. Die periode leerde hem dat talent alleen niet genoeg is.

Japan als keerpunt in zijn carrière

Een e-mail van een Japans team, geregeld dankzij Edgar Nieto en met hulp van Marcelo Pacheco, bood hem de kans om een heel seizoen naar het land van de rijzende zon te vertrekken. Aular aarzelde geen moment. Daar leerde hij een andere taal, een andere cultuur en een ander wedstrijdritme. “Langzaam groeide en verbeterde ik”, herinnert hij zich.

Na Japan kwam het team Caja Rural, waar hij begon te laten zien welke renner hij vandaag is die overwinningen in de grote rondes bedreigt. “Het eerste jaar was moeilijk door de verandering van wielrennen, maar ik paste me aan”, zegt hij.

Geloof, familie en de wens om jongeren te inspireren

Aular vergeet het pad dat hij heeft afgelegd niet. “Ik zie alle veranderingen sinds ik begon, hoe het wielrennen in Venezuela werd beleefd, hoe mijn aankomst hier was… Het is een brute verandering”, zegt hij met emotie. Vandaag woont hij in Andorra met zijn vrouw en dochter en is hij elke dag dankbaar voor de steun van zijn familie. “Ik dank God altijd. Dankzij Hem zijn we hier vandaag om dit Giro d’Italia te betwisten”, verklaart hij.

In een land waar honkbal domineert, is Ourluis Aular een voorbeeld geworden voor veel jongeren die dromen van het wielrennen. “Hopelijk wordt het wielrennen ook meer in aanmerking genomen en motiveren wij de jongeren om met deze sport te beginnen”, zegt hij.