Britse componist en muzikant George Fenton is op 76-jarige leeftijd overleden. Hij stond vooral bekend om zijn originele scores voor iconische films en televisieprojecten zoals Gandhi en David Attenborough’s The Blue Planet.
Zijn familie heeft een verklaring uitgegeven waarin staat dat Fenton onverwacht op 5 oktober is overleden. Er is geen doodsoorzaak bekendgemaakt. In de verklaring wordt vermeld dat hij wordt overleefd door zijn vrouw Amanda, ex-vrouw Jane, kinderen Gemma, Grace en Bridget, en kleinkinderen Lola, Audrey, Alfred, George, Frank en Beatrice, naast een leven vol muziek.
In zijn carrière kreeg Fenton vijf Oscarnominaties voor zijn werk aan Gandhi in 1983, Cry Freedom in 1988, Dangerous Liaisons in 1989 en The Fisher King in 1992. Zijn weergaloze score voor The Blue Planet leverde hem verder erkenning op, met een Bafta, een Primetime Emmy en een Ivor Novello Award. Recent componeerde hij ook voor de reboot van Bergerac.
Zijn oeuvre omvat meer dan 160 film- en televisieprojecten. Daaronder vallen bijna alle films van regisseur Ken Loach, zoals I, Daniel Blake en Sorry We Missed You, evenals Land and Freedom. Andere opvallende scores zijn Accidental Hero, Groundhog Day, Shadowlands en Bewitched.
Geboren als George Howe in Bromley, zuidoost-Engeland, in 1949, groeide Fenton op in een muzikaal gezin. Zijn vader speelde drums en zijn moeder piano na een carrière als danseres en verpleegster in de oorlog. Hij begon met elektrische gitaar en kreeg zijn eerste lessen van schoorsteenveger Brian Rudd.
Fenton begon als acteur en brak in 1968 door in Alan Bennett’s debuutstuk in het West End, Forty Years On. Bennett moedigde hem aan om zich op componeren te richten. Fenton kreeg zijn eerste filmcompositie in 1971 met de dramafilm Private Road.
Regisseur Nicholas Hytner sprak lovend over Fenton in het BBC-programma Today. De twee werkten voor het eerst samen aan de dramafilm The Madness of King George uit 1994, gebaseerd op Bennett’s toneelstuk.
He was an astonishing musician and the breadth of the styles that he could work in, the collaborators he had, all of whom became his friends, he as much as a talent for friendship as he had for music.
Much of his music, even if people don’t know who’s written it, has absolutely lodged itself in the public consciousness and the work he did with David Attenborough, I think most of all. He was irreplaceable.