De Alien-serie behoort tot de meest invloedrijke horrorfranchises ooit gemaakt. In meer dan vier decennia heeft de reeks negen speelfilms voortgebracht, meerdere videogames, strips en de televisieserie Alien: Earth. Hoewel latere delen in kwaliteit variëren, vormen de eerste drie films een samenhangende en krachtige trilogie die begon met Ridley Scotts klassieker uit 1979, nieuwe hoogten bereikte onder James Cameron en op een donkere toon eindigde met David Fincher.

Ridley Scott lanceert de franchise met een spannende sci-fi-klassieker

Ridley Scott regisseerde Alien als zijn tweede speelfilm. Het verhaal speelt zich af aan boord van het commerciële sleepschip Nostromo nadat het een noodsignaal ontvangt van een verre planeet. Bemanningsleden ontdekken een veld met eieren, en een daarvan laat een facehugger los die zich vasthecht aan Kane. Terug op het schip barst het wezen uit zijn borst, waardoor een xenomorph ontstaat die de bemanning stalkt en uitschakelt in een claustrofobisch kat-en-muisspel.

James Cameron breidt het universum uit tot grootschalige actie

James Cameron nam de regie over voor het vervolg na het succes van The Terminator. Sigourney Weaver keerde terug als Ellen Ripley, de enige overlevende van het incident met de Nostromo. Wanneer het Weyland-Yutani-concern een nieuwe expeditie plant, stemt Ripley ermee in om mee te gaan met een team Colonial Marines. Wat begon als één dreiging, groeit uit tot een hele kolonie xenomorphs, waardoor het verhaal verandert in een grootschalige strijd die Ripley's vastberadenheid op de proef stelt en de jonge overlevende Newt introduceert.

David Fincher levert een sombere en controversiële afsluiting

David Finchers Alien 3 opent met een dramatische en verdeeldheid zaaiende ontwikkeling die meteen een breuk met de voorgaande delen aangeeft. Ripley bevindt zich in een afgelegen strafkolonie die uitsluitend door mannelijke gevangenen wordt bewoond, net wanneer er weer een xenomorph opduikt. De bioscoopversie kreeg kritiek op het tempo en de toon, maar de Assembly Cut biedt rijker personagewerk en alternatieve scènes met het wezen die veel fans nu prefereren.

Ridley Scotts visie schept de beklemmende sfeer

De originele film blinkt uit door zijn realistische productieontwerp. De smalle, zwak verlichte gangen van de Nostromo creëren voortdurende spanning en maken van de film een spookhuis-thriller in de ruimte. De xenomorph fungeert als een meedogenloze slasher-schurk die slachtoffers methodisch uitschakelt. Alien uit 1979 behoorde tot de best verdienende films van dat jaar en riep al snel om een vervolg.

Aliens verhoogt de inzet zonder de formule te herhalen

Cameron vermeed wijselijk een herhaling van de trage opbouw van het eerste deel. Aliens schakelt over op pure actie terwijl de kernbedreiging intact blijft. Tientallen aliens vervangen het enkele wezen, en de burgerbemanning maakt plaats voor getrainde mariniers. Ripley krijgt zowel letterlijke vuurkracht als een emotioneel anker door haar beschermende band met Newt. De release uit 1986 eindigde ook als vijfde op de binnenlandse kassa dat jaar.

Sigourney Weavers Ripley wordt een iconische sci-fi-held

Door de hele trilogie heen maakte Sigourney Weaver van Ellen Ripley een van de meest memorabele hoofdpersonages uit de filmgeschiedenis. Het American Film Institute plaatste het personage later op de achtste plaats in de lijst van grootste filmhelden. In het eerste deel verschijnt ze als een capabel bemanningslid dat bezwaar maakt tegen het aan boord nemen van de besmette Kane. Zodra de dreiging zich aandient, confronteert ze die rechtstreeks ondanks haar angst.

Het vervolg toont haar als een vastberaden vechter die zware wapens hanteert en de memorabele zin uitspreekt tegen de alien queen. Onder het actieheldenoppervlak schuilt een rouwende moederfiguur die nieuwe zin vindt in de bescherming van een weeskind. Alien 3 haalt die lagen weg en laat Ripley kwetsbaar achter in een mannelijke gevangenis met een kaalgeschoren hoofd, maar ze rijst toch boven de uitdaging uit.

Latere Alien-films hebben het verhaal voortgezet, maar geen enkele heeft de originele drie delen overtroffen. Samen vertegenwoordigen ze een zeldzame prestatie: drie opeenvolgende films van drie grote regisseurs die essentieel blijven voor liefhebbers van slimme, personagegedreven sci-fi-horror.