- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Vijf talenten tonen diverse wegen naar filmcompositie met projecten variërend van intieme drama’s tot gedurfde series.

De World Soundtrack Awards zetten hun traditie voort om nieuwe stemmen in de filmmuziek in de schijnwerpers te zetten met de genomineerden voor Discovery of the Year van dit jaar. Eerdere winnaars zoals Gustavo Santaolalla, Michael Giacchino en Nicholas Britell definieerden later grote soundtracks, terwijl recentere laureaten Daniel Blumberg en Jerskin Fendrix snel aan bekendheid wonnen.

Hier zijn de vijf componisten die dit jaar zijn geselecteerd, elk met een eigen achtergrond en benadering van hun projecten.

Mari Fukuhara maakt muziek voor de wereld van een kind in Little Amélie or the Character of Rain

Mari Fukuhara begon op driejarige leeftijd met pianoles en studeerde later klassieke muziek aan de Toho Gakuen School of Music, terwijl ze optrad in jazz- en popgroepen. Ze bouwde een carrière op als soloartiest voordat ze overstapte naar compositie. Franse producenten namen in 2020 voor het eerst contact met haar op over het licentiëren van een nummer, maar de samenwerking groeide al snel uit tot het componeren van de volledige soundtrack voor wat “Little Amélie or the Character of Rain” zou worden.

Fukuhara merkt op dat vroege betrokkenheid hielp de muziek gelijktijdig met het verhaal te ontwikkelen. Ze richtte zich op het overbrengen van een kindergevoel van verbeelding en werkelijkheid via geluid.

Paris Hurley geeft emotionele vaart aan The Chronology of Water

Paris Hurley, een klassiek geschoolde violiste, kreeg aandacht met haar autobiografische livewerk Object as Subject voordat ze de overstap maakte naar film. Na haar bijdrage aan “Love Lies Bleeding” naast Clint Mansell, nam ze solo de film van Kristen Stewart “The Chronology of Water” op zich nadat ze het bronmateriaal in één weekend had gelezen.

Hurley beschrijft haar muziek als cinematisch, met een voorwaartse drive en emotionele diepgang die de luisteraar door een ervaring leidt. Ze benadrukt de fysieke, meeslepende kwaliteit van geluid in film.

Hannah Peel mengt akoestische en elektronische texturen voor Midwinter Break en meer

Hannah Peel begon met sessiewerk op viool, trombone en piano terwijl ze kansen zocht in film en televisie. Na het uitbrengen van muziek rond een met de hand geponste muziekdoos die interesse wekte bij grote producties, componeerde ze de documentaire “Game of Thrones: The Last Watch” en werd daarvoor genomineerd voor een Emmy.

Peel werkt nu op het snijvlak van akoestische en elektronische klanken. Ze componeert momenteel de Netflix-serie “Assassin’s Creed” en creëert originele instrumenttexturen die oude en hedendaagse elementen combineren.

Kangding Ray levert geconcentreerde score voor Sirāt na vroege samenwerking

Kangding Ray, geboren als David Letellier en opgeleid als architect, bouwde een reputatie op in de experimentele scene van Berlijn op het Raster-Noton-label. Zijn werk verschoof van ambient en experimentele stijlen naar dance en film. Hij begon twee jaar voor de opnames aan de score voor “Sirāt”, waarbij regisseur Oliver Laxe lange sessies in zijn studio doorbracht. Ongeveer 80 procent van de ongeveer 62 minuten durende score was klaar voordat de camera’s draaiden.

Sam Slater verkent experimentele grenzen in 2000 Meters to Andriivka en Saros

Sam Slater kwam via sounddesign en engineeringwerk voor componisten als Jóhann Jóhannsson, Dustin O’Halloran en Hildur Guðnadóttir in de filmcompositie terecht. Zijn projecten variëren nu van de Emmy-winnende documentaire “2000 Meters to Andriivka”, geregisseerd door Mstyslav Chernov, tot het PlayStation 5-spel “Saros”. Slater wijst op de groeiende mogelijkheden voor abstracte, non-diegetische klank in hedendaagse verteltechnieken.

Our generation wants to expand the palette as much as possible. The fact that we debate whether something is sound design or music means we’ve reached the strange and wonderful edges of what music is in these contexts, and I find that thrilling.