Olivia Wilde presenteerde haar film The Invite aan het publiek op het Locarno Film Festival, waarmee de Europese première plaatsvond op een van de grootste bioscoopschermen ter wereld in Piazza Grande.
In haar toespraak tot het publiek uitte Wilde haar verrassing en waardering. Ze benadrukte de unieke kans om de film op zo’n grote schaal te vertonen, waarschijnlijk voor de enige keer.
Eerder die dag onthulde Wilde haar vastberadenheid om een bioscooprelease voor het project te realiseren. Ze benadrukte de waarde van directe reacties van kijkers die de film cathartisch en humoristisch vonden in een gedeelde setting.
If you don’t fight for it, they ‘bribe’ you to not take theatrical. But we were really lucky that our financier gave me the opportunity to make this decision, which is something I don’t take lightly.
De strategie slaagde: de film groeide uit tot een opvallende zomerkomedie. Critici, onder wie Owen Gleiberman, prezen de scherpe blik op dinersituaties en vergeleken de film met klassiekers die met nieuwe energie zijn heruitgevonden.
Wilde beschreef het project als een ode aan invloedrijke filmmakers die haar benadering van verhalen vertellen hebben gevormd. Ze noemde onder meer John Cassavetes, Mike Nichols, Paul Mazursky, Woody Allen, Billy Wilder, Nora Ephron en Agnès Varda als inspiratiebronnen voor authentieke kwetsbaarheid op het scherm.
De cast bestaat naast Wilde uit Seth Rogen, Penélope Cruz en Edward Norton. Het verhaal draait om twee stellen wier etentje uit de hand loopt wanneer een relatie stukloopt. Het is een remake van de Spaanse film Sentimental, die ook in andere landen werd verfilmd.
This film is the most incredible experience of my life because it was the most collaborative project. It was workshopped by the cast and our incredible screenwriters, and it’s a remake of an extraordinary Spanish film ‘Sentimental,’ which was also interpreted as Swiss-German, French, Italian and South Korean versions.
Wilde benadrukte dat comedy centraal blijft, ook wanneer het verhaal emotionele diepgang verkent. Ze legde uit hoe het herkennen van gedeelde menselijke ervaringen pijn kan omzetten in iets lichters en draagbaarders.
De regisseur hoopte dat kijkers de film zouden ervaren zoals bedoeld: ruimte voor zowel lachen als huilen, met uiteindelijk een gevoel van vreugde. Ze herinnerde zich de lol en hilariteit die de productie kenmerkten.