De fantasyfilm Wicker trekt sinds de wereldpremière op Sundance veel aandacht, vooral door de gedurfde erotische scènes. Olivia Colman en Alexander Skarsgård spelen een middeleeuwse vissersvrouw en haar op maat geweven minnaar die een intiem tafereel nieuw leven inblazen op de tonen van Taylor Swifts “Wood”.
Het project bereikte het Europese publiek op het Zurich Film Festival, waar de Europese première plaatsvond. Colman toonde vanaf het begin veel enthousiasme voor het verhaal.
Ik heb nog nooit zoiets gelezen. Het staat in mijn top drie van scripts die ik heb gedaan en waar ik van hield.
Ze noemde het verhaal mooi, grappig en origineel. Colman merkte op dat de marketing vaak draait om beelden van Skarsgård in zijn opvallende gevlochten gedaante.
In het verhaal speelt Colman een verstoten vissersvrouw die aansluiting vindt na een huwelijk met een rieten echtgenoot, gemaakt door een mandenvlechter gespeeld door Peter Dinklage. De film is geregisseerd door Alex Huston Fischer en Eleanor Wilson en is gebaseerd op het korte verhaal “The Wicker Husband” van Ursula Wills-Jones.
Skarsgård, bekend om intense en duistere rollen, vond de overstap naar een tedere rol uitdagend. Hij gaf toe zich meer op zijn gemak te voelen bij verwrongen personages en worstelde aanvankelijk met de vereiste zachtheid.
Eerlijk gezegd vond ik het beangstigend. Ik voel me veel meer op mijn gemak bij donkere, verwrongen en gestoorde personages. Dit was een breuk met het verleden en ja, ik was in het begin in de war over hoe ik dit moest aanpakken.
De productie vertrouwde op Wētā Workshop voor het gevlochten pak. Skarsgård beschreef de eerste ontmoeting met het kostuum in Boedapest als buitengewoon en benadrukte dat praktische effecten de voorkeur kregen boven CGI.
De bewegingslessen waren veeleisend omdat het masker moest reageren op gezichtsuitdrukkingen, wat overdreven gebaren vereiste die in het begin aanvoelden als overacting.
Colman reflecteerde op de verkenning van huwelijk en genderrollen in de film en merkte op dat de centrale relatie opvalt door wederzijdse vriendelijkheid en steun. Ze wees ook op het ontbreken van homohuwelijken in het verhaal.
Het leverde commentaar op het patriarchaat van onze tijd en op het huwelijk als constructie, maar dat gebeurde met veel humor. En op een manier die niet belerend of te direct aanvoelde.
Het project combineert onbevangen humor in de stijl van klassieke Britse comedy met doordachte thema’s en creëert zo een eigen toon die festivalpubliek aanspreekt.