Horrorfanaten die bekend zijn met Roman Polanski's klassieker uit 1968 Rosemary's Baby kennen het gruwelijke verhaal van een aanstaande moeder die verstrikt raakt in een sinistere plot. De tv-vervolg uit 1976, gemaakt voor televisie, verschuift de focus naar de nasleep en volgt Rosemary jaren later terwijl ze haar kind probeert te beschermen tegen dezelfde duistere krachten.
Mia Farrow keert niet terug. Patty Duke speelt Rosemary in het vervolg, terwijl haar zoon Adrian eerst als jonge jongen wordt gespeeld door Philip Boyer en later als een getroebleerde volwassene door Stephen McHattie. Tina Louise, bekend van Gilligan's Island, speelt Marjean, een personage dat in eerste instantie behulpzaam lijkt maar diepere banden met de sekte heeft. George Maharis neemt de rol van Guy over en Ray Milland vervangt een van de antagonisten die oorspronkelijk door Sidney Blackmer werd gespeeld.
De film verdeelt het verhaal in drie segmenten. Het openingsbedrijf brengt de kijker acht jaar na de oorspronkelijke gebeurtenissen terug bij Rosemary terwijl ze met haar zoon op de vlucht slaat voor de coven en een schuilplaats zoekt. De volgende delen springen vooruit naar Adrians volwassenheid, waarin hij worstelt met gewelddadige impulsen en schijnbare demonische invloed, voordat het verhaal afsluit met een herstel in het ziekenhuis en nieuwe onthullingen over de voortdurende sektecomplot.
Onderweg neemt het verhaal elementen over uit latere successen als The Exorcist en The Omen, die rond dezelfde tijd uitkwamen. Rosemary verbergt zich in een synagoge en neemt contact op met haar vervreemde echtgenoot, maar de satanisten blijven haar achtervolgen.
Er bestaan weinig formele recensies van de productie, die geen officiële Rotten Tomatoes-score heeft. Schrijver Daniel Goodwin van Scream Magazine gaf een evenwichtige beoordeling en merkte op dat de film zwak begint maar uitgroeit tot een energieke, zij het imperfecte, poging. Hij zei: "'LWHTRB' kwijnt in de eerste helft weg tot een slap en clichématig snuisterijtje, maar herstelt zich tot een kleurrijke ramp die de kunst en finesse van Polanski's origineel mist, maar verre van een generieke herhaling is."
Ira Levin ging later in op het verhaal in zijn roman Son of Rosemary uit 1997, waarmee hij de gebeurtenissen uit de televisiefilm effectief herinterpreteerde. De productie uit 1976 blijft moeilijk te vinden via officiële kanalen, hoewel toegewijde kijkers af en toe exemplaren online weten te bemachtigen.