Non-lineaire twist in Westworld maakte de Man in Black tot tragische schurk

Hbo-serie gebruikte slimme tijdlijnonthullingen om een ogenschijnlijk rechttoe-rechtaan personage te transformeren tot een van de gelaagdste antagonisten op televisie.

De ambitieuze sciencefictiondrama van hbo Westworld onderscheidde zich van andere prestigieuze series met een verhalend middel dat kijkers bewust misleidde over personageverbindingen en tijdlijnen. Hoewel de serie voortbouwde op het originele concept van Michael Crichton met hoge productiewaarden en filosofische thema's rond bewustzijn en vrije wil, kwam de grootste prestatie voort uit het omkeren van de aannames van het publiek over een van de centrale figuren.

Westworld keert de Man in Black om van filmicoon naar menselijk mysterie

De film uit 1973 toonde Yul Brynner als een meedogenloze robotgunman die gasten in het park zonder genade achtervolgde. De hbo-bewerking introduceerde Ed Harris in een vergelijkbare rol tijdens de pilot, maar verduidelijkte al snel dat zijn personage menselijk was. Deze versie had tientallen jaren in het park doorgebracht op zoek naar geheimen die waren achtergelaten door de bedenker, dr. Robert Ford, gespeeld door Anthony Hopkins.

De serie onthield de ware motivatie achter de wreedheid van de Man in Black tot een cruciale onthulling liet zien dat kijkers het oorsprongsverhaal van de antagonist de hele tijd hadden gevolgd. De jonge gast William, gespeeld door Jimmi Simpson, arriveert met zijn toekomstige zwager Logan en ontwikkelt een echte band met host Dolores, gespeeld door Evan Rachel Wood.

Hartzeer en de vrijheid van het park vormen William om tot de schurk

Vroege afleveringen tonen William als een van de fatsoenlijkere bezoekers, in scherp contrast met de arrogante agressie van Logan en de andere gasten die zich overgeven aan gewelddadige en seksuele fantasieën. Het park brengt aanvankelijk zijn betere eigenschappen naar boven terwijl hij Dolores beschermt, maar herhaalde cycli van verlies en haar geprogrammeerde resets ondermijnen geleidelijk zijn zelfbeheersing.

Westworld illustreert hoe de kunstmatige omgeving Williams remmingen uit de echte wereld wegneemt, waardoor onderdrukte eigenschappen naar boven komen. Wat begint als beschermende genegenheid wordt bezitterig, en hartzeer overtuigt hem ervan dat gevolgen niet meer gelden. De vertolking van Simpson vangt de langzame overgang van empathie naar koude onthechting met overtuigende nuance.

Dolores' perspectief kadert de schokkende tijdlijnonthulling

De seizoensfinale van seizoen één brengt de bevestiging van Williams identiteit via de gefragmenteerde herinneringen van Dolores, die de verwarring van het publiek weerspiegelt. Zij kan het vroegere vriendelijke gedrag niet onderscheiden van de huidige dreiging, wat de emotionele impact vergroot van de montage die zijn neergang schetst. Ed Harris voegt lagen van aanhoudend spijt toe onder het verharde uiterlijk.

Latere seizoenen verkennen de nasleep, waaronder ongemakkelijke allianties met zijn dochter Emily en pogingen om het bewustzijn van zijn schoonvader te reconstrueren. Ondanks dat de serie na vier seizoenen eindigde met enkele losse eindjes, blijft de zorgvuldige opbouw van Williams verhaal een van de meest blijvende prestaties van de show.

Tags bij dit artikel