Noah Kahan voelt zich nooit ver van huis, ook niet als hij duizenden kilometers verderop optreedt. Zijn nummers ademen de sfeer van New England zo sterk dat het podium vaak aanvoelt als een verlengstuk van Vermont of New Hampshire.
In een gesprek met E! News legt Kahan uit dat de sterke banden in zijn muziek het gevoel van thuis oproepen. Vaak zitten er mensen uit New England in het publiek die speciaal voor de show zijn gekomen of er in de buurt wonen, waardoor elk optreden een gedeelde regionale ervaring wordt.
Hij geniet ervan om borden te zien van fans die hun afkomst uit Vermont, Maine, Boston, Massachusetts, Connecticut of Rhode Island aangeven. Die momenten maken de shows voor iedereen een soort terugkeer naar vertrouwd terrein.
Kahan waardeert de vele gesprekken op tour die uitmonden in persoonlijke banden met de regio. Hij beschrijft New England als een hechte groep die graag gemeenschappelijke grond zoekt, vaak via luchtige klachten over het lokale leven.
New England is eigenlijk al een soort sekte op zich, en ik denk dat we het fijn vinden om iets te hebben waar we op kunnen aansluiten. Veel gesprekken over New England gaan over gezamenlijk klagen, en mijn favoriete bezigheid is om met anderen te klagen.
Ook onderweg houdt Kahan sterke banden met de mensen die hij achterliet. Hij krijgt regelmatig foto’s van vrienden die aan de Connecticut River vissen en kijkt uit naar vrije tijd om thuis te zijn, zijn telefoon uit te zetten en te genieten van de plekken die hem hebben gevormd.
Nummers als Stick Season verwijzen naar de late herfst die locals kennen, terwijl Mess de interstate tussen Vermont en Boston oproept. Zijn Cape Elizabeth EP bevat een directe ode aan Maine en laat zien hoe alledaagse regionale details zijn songwriting voeden.
Kahan is trots dat hij over zijn jeugd schrijft en probeert over te brengen wat de streek voor hem betekent. Hij noemt het een uitdaging om dat diepe gevoel van plaats te beschrijven, maar vindt het lonend om zijn versie van Vermont met luisteraars te delen.
Hij wijst ook op andere New England-artiesten zoals Anaïs Mitchell, Ray LaMontagne, James Taylor, Grace Potter en Phish als voorbeelden van talent uit dezelfde scene. Kahan, oprichter van het Busyhead Project, hecht waarde aan contact met deze collega’s.
Ondanks Grammy-nominaties en wereldwijde arenatournees blijft Kahan nauw verbonden met zijn oorsprong, onder meer via een samenwerking met het in New England geboren Culture Pop Soda. Hij ziet de rijke geschiedenis, folklore en emotie van de regio als een oneindige bron voor toekomstig werk.
Na meer dan tien jaar als professioneel artiest zegt Kahan dat hij nooit een duidelijker doel heeft gevoeld dan schrijven over waar hij vandaan komt, en hij wil daar de komende jaren mee doorgaan.