Nicole Garcia regisseert Marion Cotillard in krachtig drama Milo op 80-jarige leeftijd

Geveterande Franse filmmaker onderzoekt familiegeheimen, vroeger activisme en worstelingen van de arbeidersklasse in San Sebastián-première

Franse cinema-veteraan Nicole Garcia keert op 80-jarige leeftijd terug als regisseur met Milo (7h40 ce matin-là), een ingetogen drama dat in competitie in première ging op het San Sebastián Film Festival. De film koppelt Marion Cotillard aan opkomend ster Théodore Pellerin in een verhaal over lang begraven familiebanden en de blijvende last van jeugdkeuzes.

Garcia bouwt een eigenzinnig oeuvre op over de decennia

Garcia begon haar carrière als actrice eind jaren zestig en speelde in films van onder meer Bertrand Tavernier, Jacques Rivette, Claude Sautet en Alain Resnais. Ze kreeg veel aandacht voor haar rol tegenover Gérard Depardieu in Resnais’ My American Uncle. Begin jaren negentig stapte ze achter de camera en regisseerde sindsdien een reeks intense drama’s, romantische thrillers en misdaadverhalen met sterke acteerprestaties en vaak een sombere toon.

Cotillard en Pellerin dragen een traag ontluikend familieverhaal

In Milo speelt Cotillard Alice, een vrouw die net uit de gevangenis is vrijgelaten en in het kleine zuidoost-Franse stadje Romans-sur-Isère werk en onderdak zoekt. Ze neemt een baan als serveerster aan terwijl ze stilletjes haar biologische zoon Milo in de gaten houdt, nu een 20-jarige monteur gespeeld door Pellerin. Het verhaal ontvouwt zich geleidelijk en onthult Alice’ verleden als linkse activiste die betrokken was bij een bankroof in de jaren negentig waarbij een politieagent om het leven kwam.

Pellerin, vers van zijn César-winnende rol in de Cannes-ontdekking Nino van het voorgaande jaar, portretteert een jongeman die langzaam wakker wordt voor zijn sociale positie en de harde realiteit om hem heen. Cotillard levert een ingetogen, ongepolijste prestatie die doet denken aan haar werk in Two Days, One Night van de gebroeders Dardenne.

Garcia verankert zware thema’s in geloofwaardige acteerprestaties

Het verhaal wisselt tussen het perspectief van moeder en zoon terwijl verborgen verbanden aan het licht komen, waaronder de rol van Milo’s adoptiemoeder, gespeeld door Laure Calamy. Een subplot met plaatselijke drugshandelaars en rijke landeigenaren voegt noir-elementen toe, maar Garcia houdt de focus op persoonlijke gevolgen in plaats van openlijke politiek. Een memorabele scène toont hoe Alice zich uitdagend bedient van dure wijn op een weelderig feest, waarmee ze haar weigering benadrukt om haar toegewezen plaats te accepteren.

Een typisch Frans slot zonder makkelijke oplossing

De film vermijdt een Hollywood-achtige verzoening. In plaats daarvan eindigt hij op een toon die donker is maar niet zonder een sprankje hoop, waarbij Alice invloed uitoefent op het pad van haar zoon zonder volledig in zijn leven te treden. Garcia toont hoe vroege beslissingen decennia kunnen bepalen, een thema dat met terughoudendheid en emotionele precisie wordt neergezet.

Tags bij dit artikel