Nicolas Winding Refn maakt met 'Her Private Hell' een met neon doordrenkte sciencefictionopera

De regisseur onthult hoe instinct, kleur en een legendarische componist zijn nieuwste film met Sophie Thatcher en Charles Melton vormgaven

Nicolas Winding Refn keert terug met zijn elfde speelfilm, Her Private Hell, een levendig sciencefictionverhaal dat afwijkt van het rauwe realisme van eerdere werken zoals Drive en Bronson. Gedistribueerd door Neon volgt de film actrice Elle, soldaat Private K en de raadselachtige Leatherman terwijl zij een futuristische metropool doorkruisen die baadt in kleur en sfeer. De film ging in première op Cannes en kreeg gemengde kritieken, maar belooft een trouwe aanhang op te bouwen, net als zijn cultfilm The Neon Demon uit 2016.

Persoonlijke visies versmelten tot een kunstmatige wereld

Refn beschreef het project als een synthese van zijn hele oeuvre. Twee kernideeën vormden het verhaal: het ene draaide om Private K die afdaalt in de hel, het andere over een jonge vrouw die in een niet-bestaande stad arriveert. Een derde personage, Leatherman, verbond de draden en gaf het verhaal zijn driehoekige structuur. De regisseur eiste weelderig gebruik van kleur, met als doel beelden die aan eetbaar snoep of slagroom met felle tinten doen denken, alles gepresenteerd als een groots opera.

Instinctieve casting van Sophie Thatcher

Na een jaar audities kwam Sophie Thatcher laat binnen voor een algemeen gesprek. Refn wist meteen dat zij perfect was voor de hoofdrol van Elle. Haar uitstraling had een allure uit het oude Hollywood die hem op het eerste gezicht overtuigde, en zodra zij bij de cast kwam, viel de rest van de productie snel op zijn plaats.

Waarom bioscopen er nog toe doen

Refn benadrukte de sociale waarde van gezamenlijk bioscoopbezoek. Hij stelde dat bioscopen een van de weinige betaalbare gedeelde ervaringen zijn die mensen op gelijke voet samenbrengen. Hoewel hij de aantrekkingskracht van thuis kijken erkent, hield hij vol dat de menselijke geest baat heeft bij collectieve vertoningen en suggereerde dat elke gemeenschap minstens één bioscoop met één scherm moet behouden.

Ik wil films maken voor bioscopen. Ik vind dat elke dorp ter wereld bij wet een bioscoop met één scherm moet hebben.

— Nicolas Winding Refn, Variety interview

Een opera scoren met Pino Donaggio

Anders dan bij eerdere projecten ging Refn de postproductie in zonder een vooraf bedachte soundtrack. Hij zocht een componist met ervaring in zowel filmmuziek als opera en belandde uiteindelijk in Italië bij Pino Donaggio. De veteraan, toen halverwege de tachtig en semi-gepensioneerd, stemde toe om te werken aan wat Refn een requiem noemde. De resulterende score werd de emotionele kern die de hele productie samenbond.

Visies op AI en creatieve verantwoordelijkheid

Refn uitte gematigde zorgen over kunstmatige intelligentie. Hij steunt het potentieel ervan in de geneeskunde en bij toegang tot informatie, maar maakt zich zorgen over toenemende ongelijkheid en het verdwijnen van een gedeelde realiteit. Hij pleitte voor overheidsregulering en extern toezicht, vergelijkbaar met nutsvoorzieningen als water en internet.

Toekomstige projecten en blijvende passie

Refn bevestigde plannen voor een derde samenwerking met een belangrijke creatieve partner en onthulde dat hij al jaren de rechten bezit op een ander project, met productie die nu in Los Angeles gepland staat. Hij blijft plezier beleven aan het proces en vergelijkt de spanning rond nieuw werk met de opwinding van een kerstochtend.

Tags bij dit artikel