Netflix heeft een zesdelige thriller getiteld Below gelanceerd die opent met een opvallende sequentie uit 1986 in Newfoundland. Een gezin verplaatst hun hele huis over een baai op een ponton, waarna een ramp van onder de golven toeslaat.
De proloog levert een van de memorabelere televisiedebuten van het jaar op. De ramp ontstaat doordat iets enorms in het water loert, in staat om de drijvende woning te vernietigen. Maker Jesse McKeown gebruikt het moment om zowel de horrormomenten als een gevoel van realisme te vestigen, gebaseerd op de echte geschiedenis van door de overheid gesponsorde gemeenschapsverhuizingen in Newfoundland.
Die realistische basis stelt de serie in staat haar bizarre uitgangspunt te omarmen zonder geloofwaardigheid te verliezen. McKeown werkte eerder aan The Umbrella Academy en balanceert verifieerbare details over het maritieme leven met computereffecten en internationale casting.
Het verhaal springt veertig jaar vooruit naar de worstelende vissersgemeenschap Snook’s Arm. Josh Hartnett speelt Calvin Penney, een visser wiens inkomen is verschoven naar het oogsten van ijs voor een lokale wodkaproducent nadat visbeperkingen van kracht werden.
Calvins familie bestaat uit zijn zus Ruth, gespeeld door Willow Kean, en zijn zoon Wade, vertolkt door Charlie Heaton. Een nieuwe stemming dreigt bewoners te dwingen verhuispremies te accepteren met een lagere goedkeuringsdrempel dan voorheen.
Mackenzie Davis verschijnt als Fonda Howander, een mariene zoöloog die Calvins waarschuwingen serieus neemt. Samen puzzelen ze aan aanwijzingen van verdwenen schepen, vreemde ijsschotsen en aangespoelde resten terwijl ze zich afvragen of de dreiging een walvis, haai, inktvis of iets veel vreemders is.
Overige castleden zijn Ruby Stokes als Calvins dochter Mary, Rohan Campbell als zoon Jay, Natasha Henstridge in een bijrol en David Wenham als de gemoedelijke Steve die halverwege het seizoen arriveert.
Hartnett levert een broedende hoofdrolprestatie die bij de rol past, terwijl Heaton de excentriciteiten van zijn personage benadrukt. Davis brengt een ingetogen wetenschappelijke nieuwsgierigheid die contrasteert met de meer theatrale accenten in de cast.
De serie wordt vergeleken met Jaws vanwege de dreiging op het water en met andere verhalen over kleine gemeenschappen onder druk. Ze kiest voor praktische locatiefilms in Newfoundland in plaats van zware creatuureffecten, wat resulteert in een realistische sfeer die personage-interacties en omgevingsdetails prioriteert boven constante schrikmomenten.
Zes afleveringen van ongeveer veertig minuten verlopen vlot met solide setpieces en een sfeervolle score. Het verhaal komt tot een bevredigend einde terwijl het hint naar een mogelijke voortzetting, hoewel het formaat van de miniserie de focus strak en het mysterie beperkt houdt.