- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

De 90 minuten durende documentaire belicht een zaak uit Zuid-Californië met valse beschuldigingen, dwangmatige controle en digitale misleiding rond een Amerikaanse marshal

Netflix bracht de true-crime documentaire A Toxic Love Story uit op 22 juli 2026, en de film kwam al snel in de wereldwijde top 10 terecht in meer dan 85 regio's. De 90 minuten durende productie onderzoekt een echte zaak uit Zuid-Californië die lijkt op eerdere hits zoals The Tinder Swindler, American Nightmare en Lover, Stalker, Killer.

Sterke start op wereldwijde ranglijsten

Gegevens van FlixPatrol tonen dat de documentaire op 24 juli al de eerste plaats bereikte in 19 landen, slechts twee dagen na de lancering. Dat betrof onder meer de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk, Australië, Canada, Ierland, Nederland, Denemarken, Finland en Zuid-Afrika. In de VS zakte de film van 25 tot 29 juli terug naar de tweede plaats, maar elders klom hij weer.

Op 29 juli stond de film op nummer 1 in Australië, IJsland, Ierland, Nieuw-Zeeland en het Verenigd Koninkrijk. Ook in grote delen van Europa, Latijns-Amerika, het Caribisch gebied, het Midden-Oosten en delen van Azië bleef de film hoog in de top 10 staan.

De zaak centraal in de documentaire

A Toxic Love Story draait om Michelle Hadley, haar ex-verloofde Ian Diaz, een Amerikaanse marshal, en zijn nieuwe vrouw Angela Connell. Hadley zat 88 dagen in een cel in Californië nadat ze ten onrechte werd beschuldigd van cyberstalking. Diaz en Connell plaatsten nepadvertenties met ‘rape fantasy’ die Hadley erbij betrokken.

Angela Connell pleitte later schuldig aan fraude en het doen van valse aangiftes en kreeg vijf jaar cel. Ian Diaz werd in 2023 veroordeeld tot meer dan tien jaar gevangenisstraf.

Archiefbeelden en digitaal bewijs sturen het verhaal

De documentaire onderscheidt zich door het gebruik van bodycam-opnames, politiedossiers, interviews en het elektronische spoor van het alias ‘Lilithistruth’. Daarmee kunnen kijkers de tijdlijn volgen van dwangmatige controle, gefabriceerd digitaal bewijs en institutionele missers die een gewone breuk veranderden in een strafzaak.

Omdat het verhaal steunt op concrete documenten in plaats van beroemdheden of een onopgeloste moord, onderstreept het brede internationale succes Netflix’s vermogen om complexe zaken met digitaal bewijs om te zetten in boeiende programma’s.