Netflix-film over Unabomber slaagt er niet in wortels van Kaczynski op Harvard te ontrafelen

Janus Metz regisseert een thriller met twee tijdlijnen met Jacob Tremblay en Russell Crowe in de hoofdrollen die tekortschiet in psychologische diepgang

Netflix richt zich met Unabomber op Ted Kaczynski in een psychologische thriller onder regie van Janus Metz. De productie heeft Jacob Tremblay in de rol van de jonge wiskundige wonderkind en richt zich op zijn tijd aan Harvard in plaats van een volledig levensverhaal te vertellen.

Harvard-experiment kadert radicaliseringsverhaal

Het scenario van Sam Chalsen en Nelson Greaves zoomt in op Kaczynski's deelname aan een harde psychologische studie onder leiding van professor Henry Murray in de jaren vijftig. De film suggereert dat deze ervaring heeft bijgedragen aan de anarchistische opvattingen die later zijn misdaden als de Unabomber aanstuurden. Kaczynski zelf bagatelliseerde de invloed van de studie, maar de film behandelt het als een cruciale vonk voor zijn woede tegen de academische wereld en technologie.

Een parallel verhaal in de jaren negentig volgt de periode voor zijn arrestatie in Montana. Beide lijnen tonen hoe onderzoekers proberen zijn denkwijze te begrijpen, of dat nu via het eerdere experiment is of via analyse van zijn manifest.

Acteerwerk en scenario ondermijnen spanning

Tremblay vangt de jeugdige uitstraling van de zestienjarige Kaczynski, maar slaagt er niet in innerlijke onrust over te brengen. Zijn vertolking komt over als pruilerig in plaats van op te bouwen naar echte dreiging. Russell Crowe speelt Murray met een mix van charme en verborgen bedoelingen, hoewel de rol diepere lagen mist. Shailene Woodley brengt enige nuance in haar rol als FBI-agente Joanne, maar het personage biedt beperkt materiaal.

Het script leunt op bekende tropes, waaronder een agent die documenten aanspoort om te spreken. De scènes uit de jaren vijftig roepen intriges uit de academische wereld uit de Koude Oorlog op, maar komen tot onovertuigende conclusies. Een bijrol van Gus Halper zorgt voor energie in beperkte scènes.

Bekende patronen echoën sterkere thrillers

Het einde bevat een eenzaam moment van bevrijding voor Woodley's personage dat sterk lijkt op de slotscène van Zero Dark Thirty. Al met al biedt de film rechttoe-rechtaan benaderingen van radicalisering en achtervolging zonder nieuwe inzichten. Het geeft prioriteit aan oppervlakkige details boven een betekenisvolle verkenning van de geschiedenis.

Tags bij dit artikel